(Geen) nieuws

Im westen nichts neues...

Een prachtig boek van Erich Maria Remarque met een geweldige titel. Terwijl hoofdpersoon Paul de uitzichtloosheid van het leven omarmd heeft en ten slotte zinloos sterft in de loopgraven van de eerste wereldoorlog, bericht het journaal van die dag: er is vandaag niets gebeurd.

En zo is het ook hier. Er gebeurt tegelijk een heleboel en niets.
De herfst is begonnen en dat is toch wel mijn favoriete jaargetijde. De kinderen zitten op school en spelen daarna met hun kameraden in een geheime hut waarvan ik ook daadwerkelijk geen flauw idee heb waar die zich bevindt, wat vrij onpraktisch is, gezien het aantal items speelgoed dat er naar toe gesleept is.
Ik begroet de mensen op straat die ik ken, waarbij het werkwoord 'kennen' zoveel betekent dat ik weet van wie het de ouders zijn, waar ze achter de kassa zitten of dat ik ze de vorige keer op de fiets ook al tegen kwam en ook begroet heb.
Als ik thuis kom drink ik thee en kijk naar het rijke aanbod van vacatures en probeer in mijn brieven de inspiratie uit mijn tenen te halen omdat ik 'zo enthousiast ben om voor uw bedrijf aan de slag te gaan'. Misschien bellen ze deze keer wel een keer terug. Maar dat gebeurt niet.


Mijn bureau kijkt uit naar de straat met daarachter de rivier waarvan het water er ongeveer 950 kilometer over gedaan heeft om mij dit spectaculair regenachtig uitzicht te geven, terwijl de auto's als kleine kinderen het water op doen spatten en ik hoop op een fietser die zich een weg tegen de wind baant, de boeggolf van bus 13 over zich heen krijgt. Maar dat gebeurt niet.



Dan denk ik na over die nieuwe reclame van een zeker merk maandverband, welke over stoere vrouwen gaat die een beetje bloed wel aankunnen en ik denk aan verwijfde voetballers met een tampon in hun neus als ze tegen iemand opgebotst zijn. Ik vraag me af waarom meiden in deodorant reclames altijd met hun armen in de lucht lopen, dansen en rennen en ik vind het er eigenlijk maar suf uitzien en denk er aan om reclamebureaus er op te wijzen dat ik vaker zweet omdat ik met mijn armen omlaag op een laptop aan het typen ben dan dat ik zweet terwijl ik als een chimpansee met m'n armen in de lucht achter bus 13 aanren. Zeker met dit weer, dat gebeurt niet.

Paul ligt die laatste bladzijde met zijn hoofd naar beneden in de modder, en als hij gestorven is en ik het boek net uit heb, belt de dokter met het bericht dat ik ook twee jaar na mijn operatie nog steeds helemaal gezond ben, en ik ga weer door waar ik mee bezig ben. Als of er niets gebeurd is.






PS. Uit het westen niets nieuws, van Erich Maria Remarque is uiteraard op bol.com te bestellen, of als PDF te downloaden. Gewoon even googelen of klikken voor een versie in het Engels

Inspiratie

Even iets anders...
Vandaag was ik op de herdenkingsdienst van de vader van mijn goede vriendinnetje I. Als je van mij zou kunnen zeggen dat 2014 niet helemaal lekker begonnen is, dan valt dat in het niet bij de afgelopen slopende weken voor I. en haar familie. Dikke pech, dat was de oorzaak van een val tijdens zijn favoriete sport, waarbij haar vader zodanig landde dat een menswaardig leven uiteindelijk uitzichtloos werd. Vol moed en weloverwogen heeft hij besloten dat het niet meer ging.
Het bizarre van zo'n dienst is dat je iemand die je al kent, door alle verhalen die er verteld worden, nog beter leert kennen. En dat is nu juist zo jammer, want je mag iemand dan nog meer dan je al deed, maar je kan er dan niets meer mee doen.
Een aantal redenen dat ik I. zo graag als vriendin heb, is dat ze midden in het leven staat, razend enthousiast is, altijd voor een feestje in is en vooral heel veel lacht. Die eigenschappen heeft ze van haar vader. De bomvolle kerk bewees dat hij voor zo veel mensen belangrijk was. De talloze annekdotes beschreven zijn gevoel voor humor en zijn kameraadschap, maar ook zijn enthousiasme voor kleine dingen in het leven. En dan is er de muziek.
Als er iets is dat vandaag een diepe impact heeft gemaakt, is dat de muziek. Het prachtige zingen van I., de massale inzet van de spiritual 'Sweet chariot'. En bij die muziek hoorde ik de wijsheid voorlezen die I's geweldige vader voor iedereen achterliet. Een paar simpele woorden die bij mij insloegen als een bom, welke ik graag met jullie wil delen.


Luister naar de muziek in jezelf.


En als je de muziek nog moet vinden, dan zijn deze twee liedjes, welliswaar niet zo indrukwekkend als live vandaag, een goed begin...