het roosje en de zwavelstokjes.

het is een uur of elf
geen hout meer op het vuur
geen thee meer in de pot
en alle hoop vervlogen

buiten zie ik struiken, rozen
in een strakke vriesnacht staan.
kalm, verstild, nu nog mooi,
al staan de kopjes wat verbogen.

in het donker overvallen
door koning Winter's glimmend zwaard
nadat de judaszon van januari
de lente had gelogen.


En binnen voelt een oude zwavelstok
op het randje van de schouw,
na theelicht en gestookte haard
zich in zijn ware taak bedrogen

Rommelzolder

Voor J.

Ineens gevonden:

twee spiegels, tegenover elkaar.

Één leek er gebarsten,

maar 't bleek slechts de reflectie

van de ander.

Nacht

De nacht brengt zwart

en regen samen

mijn reflectie

in de ramen.

op straat

een eenling slentert traag

door het gisteren 

van vandaag.

even leek of ik in hem herkende

misschien een flintertje ellende

mijn reflectie regent zacht

al het zwarte uit de nacht

Ironie

Een beetje ironisch.

Het enige woord

dat rijmt op tumor,

is humor.

Dan lijken kanker

en janker

toch meer op elkaar.

Herfst

ik kan het eigenlijk niet rijmen
alles wat ik zeggen wil
te koud, te fout
te regenachtig
te onmachtig
prachtig,
te wasverzachtig
wollen truien in m'n hoofd
het verstopte in mn neus

ik kan het jammerlijk niet rijmen
kan het niet lachend
of zingend
genadeloos dwingend
drinkend
verzinkend
in een borrel te veel
dat is beter voor m'n keel
en verschrijnend uit mn brein

ik wil het heimelijk niet rijmen
niet naar 't donker, het licht,
niet het grijzige grauw,
naar het hemelse blauw,
oranje
kastanje-
bruin haar geeft het hem
ik wil het niet rijmen naar m'n stem

ik zou het sowieso niet rijmen
Om maar niets teniet te doen
onverschrokken,
teruggetrokken,
in de zakken van mijn jas
beukennootjes
eikeblaadjes
schaamteloze verzameldrang.
aan de storm die ik verwacht, verlang

Ik kan, ik wil, ik zou niet rijmen
omdat het begrip geen rijmwoord heeft
en, beter nog, het zelf liefst onbesproken
maar des te intenser wordt beleefd.

slecht-nieuws-gesprek

voor Laeti

Ik sta daar maar,
zoals jij me noemt
de adder die ik ben.
Wat moet je anders?
Je slaat in mijn gezicht
met je puur verdriet.
Ik kijk naar
hoe je borden breekt
en mijn brokkelhart tot
niets vermaakt.
Mijn hoofd klopt niet, klopt maar
boze bonzen van paniek
als ik jou gillend zie
te midden van de dag
de dag
geen dag gedacht
dat jij zo zou kunnen schreeuwen
dat ik al jouw en mijn tranen
niet eens meer zou kunnen voelen.
slechts de dag
deze dag
dat je voor het laatst een dochter had.

Boomhut

Nu laat ik al mijn zorgen los,
en bouw een boomhut in gedachten.
Met een deur gemaakt van avontuur
en 'n laddertouw van verwachten.

Ik zaag een bankje voor de rust,
boetseer een kopje bruisidee.
mijn hutje heeft het hemelbreed,
dus kom gerust eens voor de thee.

Aan 'n tak hang ik een schommelstoel
gemaakt van de allerdaagse prachten.
daarop balanseer ik doe-loos denken,
en het doen zonder gedachten.

Lente in je bol

Als je om het af te dwingen

zonder jas naar buiten gaat
daardoor verkouden bent geworden
het wijt aan de hooikoorts
je biertje per sé buiten drinkt
(koud bier is toch lekkerder)
terwijl het terras verder leeg is
naar de kinderboerderij gaat
voor pasgeboren lammetjes
die nog geboren moeten worden
de verwarming nu echt uitzet
en drie uur later toch maar aan
een bloemig jurkje aan trekt
en drie uur later toch weer uit
(je moet toch wat)

Laat die kille critici maar kletsen
uiteindelijk krijg je toch gelijk

plant die lentebollen in de aarde
en plant je lente aardig in je bol

Dicht

Liever zeg ik opener.
Laat ik de sleutel buiten hangen
en zie met armen uitgespreid
hoe jij mijn luchtkasteel naar binnen klimt
en je van regel en dicht bevrijd.

Liever laat ik woorden
het licht naar binnen schijnen,
en toon je hoe je zinnen kneed.
Om ze dan op dromen te laten drijven
of te laten plonzen op het tafelkleed.

Liever zie ik ideeen
dansen met de onwaarschijnlijkheid
jou horen zingen met een pennenstreek
een lijn die plots een landschap leek
het papierwit als een zonnige weide

Ja opener vind ik toch iets lichter.
Dan het dicht van het zware dichter

stil

ik zou nu willen praten: over koetjes en kalfjes en het weer en wat een file onderweg en heb je nog iets leuks gelezen en ik heb afgelopen weekend lekker niets gedaan en ik ga komend weekend wandelen, zwemmen, eten met vrienden en lang uitslapen omdat ik daar zo aan toe ben.
ik wil vertellen dat het goed met me gaat en dat we prima vrienden kunnen blijven en drankjes kunnen drinken en dat PSV misschien weer kampioen gaat worden en dat het mooie tijden waren toen AZ nog won en dat het goed gaat met mijn studie.
ik wil je vertellen over mijn vissen en hoe er een al binnen een dag dood is gegaan en dat zijn lippen helemaal wit waren en hij al een beetje langzaam zwom en toen plotseling dood was en ik twijfelde of ik de wc wel door moest trekken omdat ik dat kleine oranje visje zo schattig vond in die grote pot.
ik wil je vertellen over mijn project om gedichten en tekeningen te verspreiden in de stad en ze op fietsen, auto’s en voordeuren te plakken om mensen zomaar aan het lachen te maken, of vertederd, geraakt.
ik zou je alles en alles vertellen. ik wil niet niets tegen je zeggen nu, omdat ik bang ben dat je boven mijn ademhaling uit mijn hartslag hoort.