Herfstblues playlist (6)

Blegh..
Er zijn een paar dagen in het jaar waaraan ik de pest heb. De dag na mijn verjaardag bijvoorbeeld, of 1 januari, sowieso de laatste dag van vakantie, of elke dat dat dierbare vrienden uit het buitenland weer naar huis gaan. De kater van het voorgaande feestje maakt het allemaal natuurlijk nog zwaarder.
Nu is het 4 oktober, in Leiden ook een depressieve dag. Ik ben niet een heel overtuigd 3 oktober vierder, maar drinken of niet drinken, het lawaai van cafe de Pelikaan achter mijn huis heb ik toch wel meegepakt. Het is bijna niet te geloven dat ik twee jaar in Amsterdam gewoond heb zonder ook maar een André Hazes nummer voorbij heb horen komen, terwijl ik, nu ik weer in Leiden woon, zijn complete repertoire uit mijn hoofd ken.

Mijn goede vriendinnetje I. heeft het wellicht nog zwaarder vandaag. Ik ben geen echte Leienaar, dus ik ben eigenlijk wel blij dat al die shenanigans in de sleutelstad voorbij zijn, maar zij moet nu weer 364 dagen wachten. Gelukkig komt zij de dagen zingend door.

Ik kan niet bijster goed zingen, maar ik geniet des te meer van mensen die dat wel kunnen. En er zijn twee momenten dat ik nog meer fan ben van I. dan normaal. Dat is als ze weer een popmpoen-pecannoottaart uit de oven trekt, of als ze ongegeneerd die stem op zet als we aan het afwassen zijn. En laat het nummer dat zij nu zingt met zangles nu perfect in mijn herfstblues thema vallen. Oorspronkelijk gezongen door Rihanna.

Herfstblues playlist (4)

Hoe bluesy is de blues?
Het nummer van vandaag is namelijk absoluut niet somber. Net als ik trouwens. Ik ben onderweg naar Neerlands hoofdstad om het er eens goed te van nemen met mijn oudste vriendinnetje.
Amsterdam is goed voor mijn humeur. Ik heb het vast wel eens eerder gezegd, maar ik heb met Amsterdam wat ik ook met Schiphol heb. Op het moment dat ik één van beide stations uitloop, leidt dat bijna altijd tot een mooi verhaal. Al knuffel je het van Gogh museum, ga je uit je plaat in Paradiso, of eindig je in een obscuur garagecafe met mensen die meer piercings en tattoos hebben dan jij vingers, er is gewoon altijd wat te doen.
Mijn oudste vriendinnetje ken ik ongeveer 31 jaar en een paar weken. We hebben een poos de box gedeeld, en gezien mijn scheve neus hebben we nog wel meer met boksen gedaan.
Hoewel we, of misschien wel omdat we, zijn opgegroeid tot twee totaal verschillende karakters, kunnen we elkaar nog altijd waarderen en laten leren.
Vandaag is dus iets meer bezield dan blauw. En daarbij mag er best over de Dam gedanst worden.

Herfstblues playlist (3)

Zoals mijn knuffelbeer mij onlangs influisterde: De herfstblues? Daar moeten 'the Mamma's en the Pappa's' sowieso bij. En wel met 'Monday Monday', want elke maandag is het een gevecht om op te staan.
Er valt iets voor te zeggen, maar als ik afga op de dagen waar bij het moeilijk is om 's ochtends op te staan, dan kan ik een hele lijst beginnen met alle dagen van de week.
Want luister eens naar 'Tuesday Afternoon' van the Moody Blues, of 'Wednesday 3am' van Simon and Garfunkel, of 'Thursday' van Honey Honey... Afijn, u begrijpt het punt. Op elke dag is er wel iets te verzinnen.
Anderzijds, ik ben praktisch het hele weekend ziek geweest, en ben nu wel fit genoeg om naar mijn werk te kunnen. Als dat geen afknapper is.
Ik geef me gewonnen. Toch The Mamma's & The Pappa's. Omdat het een blauwe maandag is...

Herfstblues playlist (2)

Alleen in bed liggen is best saai.
Toen ik, ooit en lang geleden, nog op de middelbare school zat, was ik een enorme fan van Everlast die, nadat hij klaar was met vrolijk rondspringen met House of Pain, voor zichzelf begon en een aantal geweldige maar uiterst depressieve hits heeft gehad met 'What it's Like' en 'Ends'. De doorrookte stem, de geweldige combinatie van gitaar en cello, en misschien ook wel het intrigerende van een rapper die een totaal andere weg is ingeslagen. Maar bovenal, Everlast is het archaische voorbeeld van 'Bad boy meets daddy material'. Met Everlast kan ik dus wel een poosje ziek in bed liggen.

Eigenlijk passen bijna alle nummers die hij geschreven heeft op mijn playlist, maar deze is vrij nieuw en kende ik tot een paar dagen geleden nog niet.

Mozart

Als je slecht geslapen hebt, je goede been in je bed hebt laten liggen, het druk is op kantoor, je printer weer eens vastloopt en je stropdas in de soep. Als mensen op hun vergadering een half uur nodig hebben voor een simpele conclusie. Als je een foutje maakt waardoor het werk waar je vier uur mee bezig bent geweest niet klopt, je een telefoontje verwacht op een telefoon waarvan de batterij bijna op is en je de lader niet kan vinden. Als het regent op weg naar een sollicitatie en je panty een ladder heeft waar je bijna op kan klimmen. Als je veel geld verloren hebt op de beurs of dat je favoriete voetbalclub toch weer niet kampioen is geworden. Je onderweg naar huis op een trekhaak van je voorganger botst in de file en er thuis achterkomt dat je geen nummerbord meer hebt. Als je bij thuiskomst meer rekeningen dan deurmat ziet.

Mozart stierf straatarm, en is er op een rotdag toch nog altijd om al het leed te troosten. Alles is te relativeren.