(Geen) nieuws

Im westen nichts neues...

Een prachtig boek van Erich Maria Remarque met een geweldige titel. Terwijl hoofdpersoon Paul de uitzichtloosheid van het leven omarmd heeft en ten slotte zinloos sterft in de loopgraven van de eerste wereldoorlog, bericht het journaal van die dag: er is vandaag niets gebeurd.

En zo is het ook hier. Er gebeurt tegelijk een heleboel en niets.
De herfst is begonnen en dat is toch wel mijn favoriete jaargetijde. De kinderen zitten op school en spelen daarna met hun kameraden in een geheime hut waarvan ik ook daadwerkelijk geen flauw idee heb waar die zich bevindt, wat vrij onpraktisch is, gezien het aantal items speelgoed dat er naar toe gesleept is.
Ik begroet de mensen op straat die ik ken, waarbij het werkwoord 'kennen' zoveel betekent dat ik weet van wie het de ouders zijn, waar ze achter de kassa zitten of dat ik ze de vorige keer op de fiets ook al tegen kwam en ook begroet heb.
Als ik thuis kom drink ik thee en kijk naar het rijke aanbod van vacatures en probeer in mijn brieven de inspiratie uit mijn tenen te halen omdat ik 'zo enthousiast ben om voor uw bedrijf aan de slag te gaan'. Misschien bellen ze deze keer wel een keer terug. Maar dat gebeurt niet.


Mijn bureau kijkt uit naar de straat met daarachter de rivier waarvan het water er ongeveer 950 kilometer over gedaan heeft om mij dit spectaculair regenachtig uitzicht te geven, terwijl de auto's als kleine kinderen het water op doen spatten en ik hoop op een fietser die zich een weg tegen de wind baant, de boeggolf van bus 13 over zich heen krijgt. Maar dat gebeurt niet.



Dan denk ik na over die nieuwe reclame van een zeker merk maandverband, welke over stoere vrouwen gaat die een beetje bloed wel aankunnen en ik denk aan verwijfde voetballers met een tampon in hun neus als ze tegen iemand opgebotst zijn. Ik vraag me af waarom meiden in deodorant reclames altijd met hun armen in de lucht lopen, dansen en rennen en ik vind het er eigenlijk maar suf uitzien en denk er aan om reclamebureaus er op te wijzen dat ik vaker zweet omdat ik met mijn armen omlaag op een laptop aan het typen ben dan dat ik zweet terwijl ik als een chimpansee met m'n armen in de lucht achter bus 13 aanren. Zeker met dit weer, dat gebeurt niet.

Paul ligt die laatste bladzijde met zijn hoofd naar beneden in de modder, en als hij gestorven is en ik het boek net uit heb, belt de dokter met het bericht dat ik ook twee jaar na mijn operatie nog steeds helemaal gezond ben, en ik ga weer door waar ik mee bezig ben. Als of er niets gebeurd is.






PS. Uit het westen niets nieuws, van Erich Maria Remarque is uiteraard op bol.com te bestellen, of als PDF te downloaden. Gewoon even googelen of klikken voor een versie in het Engels

Romance

Misschien een half uur na mijn post over mijn aankomende punctie kreeg ik een berichtje van eerder genoemde romance:

Ik steiger een beetje. Is de term romance niet goed? Is die status te min? Het is in ieder geval beter dan:
je scharrel;
je neukertje;
Of de vangst van de dag;

Dat is dan allemaal nog veel vrijblijvender.

Je kan ook kiezen voor:
je verkering, maar dan denk ik aan middelbare scholen of aan hockeytournooien, waarvan de ongeschreven regel geldt dat ze tongend wordt ingeleid in het fietsenhok;
je vriend, maar dat kan terminologisch eigenlijk iedereen zijn en is evengoed erg gendertypisch;
je partner... jeugh.. Ik zie unisex regenpakken en broodjes pindakaas voor de lunch. Of iemand die je louter meeneemt naar een borrel om desperaat te laten zien dat ze echt wel een sexleven hebben.

Dan heb je ook nog de categorie 'Nou Lopen We Een Beetje Op De Zaken Vooruit' met:
de liefde van je leven;
de parel in je oester;
de vader van je kinderen;

Dat zijn allemaal gedachten die je best wel mag hebben, maar beter niet te veel kan delen. Vooral als je elkaar op de kop af twee maanden kent. Leuk hoor, maar als je elkaars wederzijdse ouders en andere familieleden alleen van de verhalen kent, komen dat soort termen eerder psychopatisch dan liefhebbend over.

Het nichtje van mijn aanstaande schoonzuster herintroduceerde bij mij de term romance en die bleef eigenlijk meteen hangen. Het klinkt liefdevol en impliceert dat er meer speelt dan sex, meer dan vriendschap, meer dan gewoon gezellig. Niet geheel onvrijblijvend, maar we hebben het over twee maanden speelplezier.. En ik heb die mojito's nog niet gezien...

Wol

Het lijkt me wat surrealistisch.
Het is midden op een regenachtige middag en ik sta in een wolwinkel.
Dat gegeven zou best normaal kunnen zijn, maar zo zie ik het niet. Ik sta midden in een winkel die vol gepropt is met vrouwen van pensioensgerechtigde leeftijd en ze praten. Over iets. Over wol. En door mijn brein suist de gedachte: hoe creatief ik ook mag zijn, ik begrijp er helemaal niets van. Van al die draden die hier verspreidt liggen ben ik er minstens evenveel kwijt. De pluizige regenboog die mij aanstaart vanuit de metershoge kasten bestaat niet alleen uit duizend kleuren, maar in gedachten wuiven mij ook vestjes, jurken, sokken, sjaals en mutsen tegemoet. Beren en poppen. Alles wat die wollen bollen zouden kunnen worden, alleen weten ze het zelf nog niet.
En ik trouwens ook niet.
De winkel intrigeert me. Het is er warm en kleurrijk, zacht, en toch voel ik me een tikkeltje claustrofobisch. Er is hier zo ontzettend veel wol waar ik helemaal niets mee kan. Ik weet überhaupt niet welke houding ik hier aan moet nemen. Ik wiebel ongemakkelijk heen en weer als de verkoopster zich door de meute wurmt. Ik voel mij als een kaal persoon bij een kapper. Of misschien beter nog: als een dove in een platenzaak. Hij weet dat er mensen zijn die glimmende ronde schijven kopen, om ze in een machine te stoppen. Deze mensen raken verrukt en vervuld en maken ritmische, of zeer a-ritmische bewegingen.
De magie van zo'n schijfje vind ik in zo'n bol met wol. Ik zie dat mensen er iets mee doen, en dat het iets met hen doet. Maar hoe zo'n draad ineens uitrolt en insteekt tot een trui is voor mij een mysterie.
Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen, dat waar een kaal mens weinig kans heeft op haargroei, en een dove nog minder kans op geluid, ik nog altijd kan leren hoe dat nou eigenlijk werkt. Ik kan de haas uit de hoed trekken en ontdekken dat er een simpel trucje voor gebruikt wordt. Dat het na lang oefenen mijn tweede natuur wordt en dat ik met liefde en trots mijn eigen maaksel kan dragen. Dat zou natuurlijk kunnen.
Of -en dat is me na tien minuten dromen, terwijl het gepraat onvermoeid verder gaat, wel duidelijk- ik kan gewoon accepteren dat breien me vrij weinig interesseerd, en dat ik de dames hier liever tot kunstenaars maak.
Ja, dat lijkt me wel zo realistisch.

Herfstblues playlist (6)

Blegh..
Er zijn een paar dagen in het jaar waaraan ik de pest heb. De dag na mijn verjaardag bijvoorbeeld, of 1 januari, sowieso de laatste dag van vakantie, of elke dat dat dierbare vrienden uit het buitenland weer naar huis gaan. De kater van het voorgaande feestje maakt het allemaal natuurlijk nog zwaarder.
Nu is het 4 oktober, in Leiden ook een depressieve dag. Ik ben niet een heel overtuigd 3 oktober vierder, maar drinken of niet drinken, het lawaai van cafe de Pelikaan achter mijn huis heb ik toch wel meegepakt. Het is bijna niet te geloven dat ik twee jaar in Amsterdam gewoond heb zonder ook maar een André Hazes nummer voorbij heb horen komen, terwijl ik, nu ik weer in Leiden woon, zijn complete repertoire uit mijn hoofd ken.

Mijn goede vriendinnetje I. heeft het wellicht nog zwaarder vandaag. Ik ben geen echte Leienaar, dus ik ben eigenlijk wel blij dat al die shenanigans in de sleutelstad voorbij zijn, maar zij moet nu weer 364 dagen wachten. Gelukkig komt zij de dagen zingend door.

Ik kan niet bijster goed zingen, maar ik geniet des te meer van mensen die dat wel kunnen. En er zijn twee momenten dat ik nog meer fan ben van I. dan normaal. Dat is als ze weer een popmpoen-pecannoottaart uit de oven trekt, of als ze ongegeneerd die stem op zet als we aan het afwassen zijn. En laat het nummer dat zij nu zingt met zangles nu perfect in mijn herfstblues thema vallen. Oorspronkelijk gezongen door Rihanna.

Herfstblues playlist (4)

Hoe bluesy is de blues?
Het nummer van vandaag is namelijk absoluut niet somber. Net als ik trouwens. Ik ben onderweg naar Neerlands hoofdstad om het er eens goed te van nemen met mijn oudste vriendinnetje.
Amsterdam is goed voor mijn humeur. Ik heb het vast wel eens eerder gezegd, maar ik heb met Amsterdam wat ik ook met Schiphol heb. Op het moment dat ik één van beide stations uitloop, leidt dat bijna altijd tot een mooi verhaal. Al knuffel je het van Gogh museum, ga je uit je plaat in Paradiso, of eindig je in een obscuur garagecafe met mensen die meer piercings en tattoos hebben dan jij vingers, er is gewoon altijd wat te doen.
Mijn oudste vriendinnetje ken ik ongeveer 31 jaar en een paar weken. We hebben een poos de box gedeeld, en gezien mijn scheve neus hebben we nog wel meer met boksen gedaan.
Hoewel we, of misschien wel omdat we, zijn opgegroeid tot twee totaal verschillende karakters, kunnen we elkaar nog altijd waarderen en laten leren.
Vandaag is dus iets meer bezield dan blauw. En daarbij mag er best over de Dam gedanst worden.

Herfstblues playlist (3)

Zoals mijn knuffelbeer mij onlangs influisterde: De herfstblues? Daar moeten 'the Mamma's en the Pappa's' sowieso bij. En wel met 'Monday Monday', want elke maandag is het een gevecht om op te staan.
Er valt iets voor te zeggen, maar als ik afga op de dagen waar bij het moeilijk is om 's ochtends op te staan, dan kan ik een hele lijst beginnen met alle dagen van de week.
Want luister eens naar 'Tuesday Afternoon' van the Moody Blues, of 'Wednesday 3am' van Simon and Garfunkel, of 'Thursday' van Honey Honey... Afijn, u begrijpt het punt. Op elke dag is er wel iets te verzinnen.
Anderzijds, ik ben praktisch het hele weekend ziek geweest, en ben nu wel fit genoeg om naar mijn werk te kunnen. Als dat geen afknapper is.
Ik geef me gewonnen. Toch The Mamma's & The Pappa's. Omdat het een blauwe maandag is...

Herfstblues playlist (2)

Alleen in bed liggen is best saai.
Toen ik, ooit en lang geleden, nog op de middelbare school zat, was ik een enorme fan van Everlast die, nadat hij klaar was met vrolijk rondspringen met House of Pain, voor zichzelf begon en een aantal geweldige maar uiterst depressieve hits heeft gehad met 'What it's Like' en 'Ends'. De doorrookte stem, de geweldige combinatie van gitaar en cello, en misschien ook wel het intrigerende van een rapper die een totaal andere weg is ingeslagen. Maar bovenal, Everlast is het archaische voorbeeld van 'Bad boy meets daddy material'. Met Everlast kan ik dus wel een poosje ziek in bed liggen.

Eigenlijk passen bijna alle nummers die hij geschreven heeft op mijn playlist, maar deze is vrij nieuw en kende ik tot een paar dagen geleden nog niet.

Boomhut

Nu laat ik al mijn zorgen los,
en bouw een boomhut in gedachten.
Met een deur gemaakt van avontuur
en 'n laddertouw van verwachten.

Ik zaag een bankje voor de rust,
boetseer een kopje bruisidee.
mijn hutje heeft het hemelbreed,
dus kom gerust eens voor de thee.

Aan 'n tak hang ik een schommelstoel
gemaakt van de allerdaagse prachten.
daarop balanseer ik doe-loos denken,
en het doen zonder gedachten.

Supermarkt

Dan sta je in de supermarkt, op de eerste maandag-eind-van-de-middag van het jaar. Hoewel de supermarkt maar een dag dicht is geweest dit weekend, lijkt het alsof iedereen zijn voorraadkast heeft leeggegeten en per direct zo veel mogelijk moet kopen om toch nog wat binnen te krijgen deze week. Ik heb niet zoveel nodig. Althans, ik weet dat er op het whiteboard in mijn keuken minstens acht items staan die op zijn en ik eigenlijk dringend moet kopen, maar van die acht heb ik alleen 'afwasmiddel' en 'vuilniszakken' onthouden.
Die hebben namelijk direct te maken met mijn goede voornemens: vaker afwassen en meer opruimen. Achteraf had het voornemen -vaker naar mijn whiteboard kijken- ervoor kunnen zorgen dat ik straks niet mijn tube tandpasta had hoeven open te knippen om het laatste restje eruit te wringen.
Tandpasta zit helaas niet in mijn gedachten. Wel het vinden van het begin van de rij van de kassa. Of zal ik toch even wachten tot de grootste drukte voorbij is?
Zo loop ik een beetje besluiteloos rond langs de huishoudelijke producten, de chips, de drank en land bij de tijdschriften. Net als ik een tijdschrift wil pakken word mijn aandacht getrokken door iets moois. Door iemand. Een meisje. Ik denk dat ze een jaar of vijf is en ze staat alleen, op twee meter van mij vandaan. De drukte aan mensen verstild als ik naar haar kijk, en naar hoe zij, heel langzaam een stuiterbal, die ze uit het schap gepakt heeft, heen en weer rolt over de vloer. Om vervolgens achter de bal aan te lopen en te kijken naar de glitters die er inzitten en door de lichtinval telkens anders kleuren. Het meisje volgt de bal, en mijn ogen het meisje. De stilheid die het gebeuren met zich meebrengt is enorm, enkel benadrukt door de snelle en ruwe afkapping van haar spel door een overhaaste moeder.
Het meisje wordt meegetrokken naar een nieuw geopende kassa, en de bal ligt in het gangpad van een overvolle supermarkt.

Kikker

Het is druk in de stad vandaag. Veel mensen, bussen, motors. Er wordt gewerkt aan het gebouw tegenover het perron waar ik op de trein sta te wachten. Boren, radio's en gepraat.
Dan, als ik denk dat alle drukte me te veel wordt hoor ik achter me iets ritselen. Een kikker zoekt zijn weg tussen een hoopje bladeren. En kijkend naar die kleine kikker wordt alles even stil...