Een simpele beschrijving van een feit: ik heb kanker.
Die drie woorden klinken zo ontzettend veel heftiger dan dat het voelt. Het voelt namelijk eerlijk gezegd helemaal niet zo heftig. Misschien, dat heb ik wel vaker, ben ik nu gewoon een beetje aan het struisvogelen. Ik negeer de negativiteit.
Dat gezegd hebbend, de afgelopen dagen waren eigenlijk erg gezellig. Het leek af en toe wel een beetje alsof ik jarig was. Telefoontjes, berichtjes, en veel mensen op bezoek. Ik besef me wel dat ik het in de toekomst misschien moeilijk krijg, vooral als ik onderworpen word aan deze op een soort stoofschotel gelijkende operatie, maar ik voelde me de afgelopen dagen echt een ontzettend feestvarken. Ik merk wel dat niet iedereen het even makkelijk vind, of dat mensen ervan schrikken. Dat vind ik raar. Ik voel me dan haast schuldig dat ik ze vertel hoe het zit en dat het waarschijnlijk allemaal wel mee valt. Alsof ik mensen iets ergs vertel, maar dat de ernst een beetje een dooie mus is, of een springlevende.
Humor is in elk geval het beste medicijn. Zo kon ik zaterdag nog niet lekker lopen, maar heb ik wel met m'n zusje een rolstoelrally door het Diaconessenhuis kunnen houden. En dat ging ongeveer zo:
Niet super nuttig, noch een feit, maar wel dubbel de pret.
