Parfum

Mijn lieve tante is al een aantal jaar overleden en mijn nichtjes en ik hebben een paar spulletjes te verdelen, voornamelijk sieraden en kleine snuisterijen. Om dat te doen spreken we af om te lunchen bij een van mijn nichtjes thuis in de zon. 

Mijn nichtje woon prachtig en heeft een mooie tuin met een kasje en vrolijk geurende planten. Het is altijd gezellig om mijn nichtjes weer te zien ook omdat we alle vier in een andere uithoek van Nederland wonen.

Onze tante was eigenzinnig en had een eigen smaak, dus we denken er allemaal even over na wat er voor ons ligt.

Een voorwerp vind ik echt mooi, en dat is een ouderwets parfumflesje, met inhoud. Ik denk niet dat de geur nog goed is, want het flesje is een beetje vuil aan de binnenkant. Maar, het heeft een snoezig bewerkt dopje en het kristal is prachtig geslepen. Mijn nichtjes hebben voorkeur voor iets anders. Ik maak het open en de ouderwetse, overheersende geur van Chanel 5 wasemt door de lucht. Een iets bedorven geur trouwens, maar grappig genoeg is dat juist hoe Chanel 5 echt zou moeten ruiken. Naar oude dametjes die door de jaren heen heel zuinig zijn geweest op hun flesje.

De geur is de (groot) moederlijke geborgenheid om je in te wentelen. Ik word er altijd gelukkig van.

We lunchen en halen onze mooie herinneringen op aan onze lieve tante, het kamperen bij haar op de boerderij, de kunst die door haar en ons aller leven liep en hoe onze oudjes, en haar broers en zussen, nu echt ook heel oud zijn en dat we hopen dat we elkaar weerzien vóór dat een van hen wegvalt.

Net voor ik wegrijd, houd ik het flesje nog eens in de hand. Iets tastbaars, iets ruikbaars. Wil ik het flesje schoonmaken en zelf gebruiken? Of het een sterk geurend testament laten zijn van de verleden tijd?

Ik kies voor het laatste. 

Als ik thuis kom heeft mijn liefde ons grasveld ingezaaid en bemest. 

En Paco is uit de keuken ontsnapt om zich uitgebreid te in de geur van de boerderij te wentelen. 

Als een parfum.

Jong

Mijn liefde gaat meedoen met de 10 km van Leiden, mijn studentenstadje. Ik ga mee om hem aan te moedigen. Zelf heb ik al bijna drie maanden niet meer hardgelopen, omdat ik met mijn val waarbij ik mijn hersenschudding kreeg ook iets met mijn knie heb gedaan, waardoor die twee keer zo dik is als 'vroeger'. 

Als ik mijn liefde uit de auto heb gezet om zelf ergens buiten de singel te parkeren, verras ik mijn pleegzusje bij haar thuis, net als vroeger. We drinken koffie en halen herinneringen op van toen we nog jong waren en ik nog in t Leidsche woonde. De epische avonden dansen, maar ook die dag dat we om 10.00 voor een koffie gingen, maar de baas van de koffietent had iets te vieren dus werd het wijn en champagne en stonden we gierende van de lach om 14.00 s middags al starnakel in de zon, op een boot rond voeren, gewoon omdat het kon. 

Over het WK dat we op het plein op de bar stonden en bier doorgaven aan de menigte en van Persie die fantastische goal maakte. Kortom, de fantastische voordelen van jong zijn.

Mijn zusje loopt mee naar de plek waar mijn liefde langs zal rennen. Ik heb een bordje met ludieke tekst om hem aan te moedigen. We staan aan de rand van het park waar mijn liefde en ik onze eerste date hadden, en waar nu allemaal jonge mensen uitgebreid in de zon liggen. 

Mijn liefde stuurt me zijn locatie door net voordat zal gaan rennen. Ik gok dat hij binnen vijf minuten langs rent, maar dat hangt natuurlijk af van waar hij start. 

Een kwartier later is zijn locatie nog altijd niet veranderd. Lucas belt en zegt dat het niet opschiet.

Dan horen we dat er iemand is overleden en dat de 10 kilometer loop is afgelast. 

Geleidelijk zakt het besef dat er dus niemand langs ons rustig stukje route komt lopen en moet ik mijn liefde gaan  zoeken in de chaos. Wij zijn allemaal een beetje kribbig. Hij omdat we al die moeite hebben genomen om in Leiden te komen, en omdat hij zo lang moest wachten bij de start. Ik omdat ik al een beetje mensenmoe ben. Een manier om de teleurstellingen te uiten is om grappen te maken. De algemene aanname van de grappen: het was vast weer zo'n oudje, vast ongetraind.

We besluiten de teleurstelling maar iets positiever van ons sf te zetten met een drankje, op kruip afstand van mijn oude kamer. Mijn liefde maakt grappen over mensen die met een 10km medaille rondlopen, omdat hij vindt dat het een sticker is op niet gemaakt huiswerk. 

Mijn zusje en de collega van mijn liefde, die de 21KM in de benen heeft,  praten over het fitter zijn dan toen ze jong waren, en ik benijd ze een beetje, omdat ik nu zo onfit en moe ben. 

Na een drankje gaan we allemaal weer onze eigen weg. Mijn liefde en ik lopen door het park waar we onze eerste date hebben. Bij de fontein waar we kusten staan nu zes jonge meisjes hysterisch te huilen. 

De hardloper die is overleden was hun vriendin.

Ze was pas vijftien.

Zo jong.

Alias

Toen ik viereneenhalf jaar geleden ging kijken bij een nest puppies in Noord Groningen dacht ik vooraf voor een vrouwtje te gaan, maar mijn kleine kameraad koos voor mij en het werd dus een mannetje. Ik had op de heenweg over vrouwtjesnamen zitten denken, maar toen ik die kleine dwerg in mn handen gedrukt kreeg, vroeg de dame van de boerderij hoe ik m zou noemen. 

Ik wilde haar niet teleurstellen en flapte de eerste naam waaraan ik dacht uit: Paco.

Ik had de avond ervoor een Spaanse film gekeken en ene Paco was de hoofdpersoon. 

En toen zat hij er aan vast, aan Paco. Althans, dat is zijn naam. Maar zoals het een echte Paco betaamt heeft hij meerdere aliassen. 

Pacito, el Capo, Al Pacino, Pacocino als variatie op zijn naam.

Later kwamen we achter zijn bijzonder reukvermogen, dat zijn wazig zicht meer dan goed maakt, en dat nodigt uit tot namen als 'de neus' en 'snifdog' en de grappen rond zijn 'kartel', de uitlaatservice, zijn nooit ver te zoeken.

De labradormix van mijn vriendin heet Dexter. Mijn vriendin noemt hem Dex, maar deze vrolijke stuiterbal krijgt al snel de alias  Dexam, de afkorting voor het ADHD medicijn Dexamphetamine. 

Vanndaag liggen Paco en ik er op de bank, als ik ineens heftig geraas hoor. Ik ren naar het balkon en zie dat er niet een, maar twee politie helicopters rond onze wijk circelen. Ze lijken ergens naar te speuren.

Ik maak een filmpje van het imposant gebeuren en stuur het naar mijn kinderen.

Mijn zoon antwoordt met: "Waarschijnlijk een drugsLab"

Fazant

Kru kru

En weer stil. 

Ik loop met Paco door het bos. 

En onregelmatig hoor ik vanuit het struikgewas de kenmerkende kru ku van meneer Fazant. Als vogels mensen waren was de fazant een dandy. Mooie, kleurrijke jas aan, kop chique gemodelleerd. En als je echt er over nadenkt zijn kru kru zo schoor alsof hij net van t corps kwam.

Meneer Fazant zit in het hoge gras, en af en toe zie je alleen zijn staart. Ik Google of je ook fazanten in de tuin kan houden (dat kan, maar niet zonder volière) en als ik dicht bij genoeg kan komen en nu goed zicht heb, maak ik een fotootje, als herinnering aan deze majesteit.

Ik stuur de foto naar mijn man.

"Lekker" zegt hij, "Fazant eten?"

"Nou..,"denk ik: "dat is wel een beetje cru cru"

French press

"Schatje, er is stroomstoring.. kan jij...en.. ..."

. 

Ik drijf net weer naar boven na een diepe droom vol met de zin en onzin van mijn hersenen. Iets met tanks en oorlog (het is net 5 mei geweest) en eekhoorns die het voortouw nemen in de strijd en sigaren roken. 

Aan deze kant van Morpheus' oever is er ook wat reuring.

Mijn liefde dribbelt zijn ochtend ritueel, met zijn telefoon met zaklamp functie in zijn linkerhand en een tandenborstel in zijn andere hand loopt hij in en uit de slaapkamer op zoek naar de oorzaak van een nog niet duidelijk probleem.

"Wil je dat doen?", herhaalt mijn liefde, en ik mompel bevestigend.

Als ik iets later echt wakker ben, kijk op mijn telefoon. 6.50, en nog 8 procent batterij. Ik zoek mijn oplader, die ik ooit, om te voorkomen dat ik in mijn bed op mijn telefoon zou zitten, verplaatst naar mijn werkplek, met het ongewilde resultaat dat ik dus regelmatig met een bijna lege batterij wakker word. 

Als ik mijn telefoon in de lader stop, klinkt er niet de vertrouwde 'bloeb' die opladen betekent.

O ja, stroomstoring dus. 

Ik app mijn vriendin in de straat of ze ook zonder stroom zit. Ze bevestigt dit en meldt ze nu al de koffie mist. 

Ik heb een French press, zeg ik.

Wat is dat? 

Een koffie kan, maar dan druk je de koffie door het water in plaats van het water door de koffie. 

Ok, ik kom er nu aan.

Een kwartier later tettert de fluitketel en met een kan koffie ankeren we in de tuin.

Best lekker die french press, zegt mijn vriendin.

Als de stroom weer aangaat, bedenk ik dat mijn liefde me iets gevraagd had vanmorgen. Ik app m niet om te vragen wat, maar bedenk dat nu de stroom weer aan is, het wel mee zal vallen. 

Mijn -korte- werkdag gaat goed. Ik krijg minder snel hoofdpijn van mijn scherm,  en s'avonds kan ik zelfs mijn boek uit lezen. De bastard uit Istanbul, over de nasleep van de Armeense genocide. 

Dan zie ik, als ik in bed lig, en mijn telefoon alweer niet aan de lader heb gehangen, het filmpje van Emmanuel Macron die la Boheme zingt met de Armeense president en ik denk: 

Best lekker, die French Pres.

Hersens schudden

 Ik heb een berg van dicht bij bekeken, de piste proberen te koppen. 

Nu loop ik al maanden rond als Jack Sparrow over de kade, maar er valt geen schip te commanderen, geen schatten te vinden. Hopelijk alleen weer mezelf.

Als verbeteringsproces ga ik weer schrijven, en ik houd het klein. 

Weer op zoek naar (mooie) woorden. 

Bakfiets

Ik wil een bakfiets.

Nee, ik heb geen kleine kinderen meer, 

En ben ook geen leverancier.

Ik woon niet aan de grachtengordel.

Ben ook geen kruidenier

Maar

Ik wil een bakfiets

Waar mijn hond de kop uitsteekt

Zijn oren waaiend in de wind.

Want met mijn nieuwe bakfiets 

Voel ik me als een kind,.