Carlotta's not just bread

...Vroeg opstaan vind ik verschrikkelijk, behalve als het vakantie is. Dan sta ik met het grootste gemak om kwart over vijf naast m'n bed en is mijn humeur super zonnig. Het houdt alleen wel in dat ik, zodra ik op de achterbak van mijn lift naar Harlingen zit, ik direct weer in slaap val om pas wakker te worden als we er zijn.
Ik kijk naar buiten en ik schrik ik een beetje.
Ik weet niet hoe het komt, maar als het in mijn hoofd mooi weer is, ga ik er altijd een beetje van uit dat het in de realiteit dan ook zonnig is. De eerste zin die vriendinnetje I. en ik tegen elkaar uitbrengen als we bij de terminal staan: "Ehm, misschien moeten we een poncho kopen."
Aangezien onze boot pas 's middags vertrekt hebben we heel veel tijd door te brengen in de havenstad. Het is een leuk plaatsje, maar omdat het zo vroeg is, is er niet zo veel open.
I. en ik besluiten net om terug te gaan naar de terminal als ik in de stromende regen een aantal felgroene stoeltjes zie. De stoeltjes leiden ons naar het leukste cafeetje dat ik in tijden gezien heb. Carlotta's is een broodwinkel en koffietent, waar je ook nog 's avonds een heerlijke wijn kan drinken.





Er hangen kunstwerken aan de muur en de verschillende lampen die in de winkel staanzijn te koop. Genietend van heerlijke broodjes en een groot glas thee, zien we de schepen als huizen voorbijdrijven en hoewel het nog harder gaat regenen voelt het bij Carlotta's als het ultieme begin van onze vakantie.

Oer(l)ol

Soms komt het kleine kind in mij naar boven. Dan ben ik al weken voor een gebeurtenis aan het dralen en het dromen over wat komen gaat. Een maand geleden besloten, drie weken geleden bedacht wat ik precies zou gaan doen Nog één nachtje slapen en dan is het zo ver. Dan hoop ik een lift te krijgen naar Harlingen om daar de boot naar Oerol te pakken.
Ik ben maar een paar keer eerder op een festival geweest en dit wordt de eerste keer dat ik meerdere dagen ga. En het beloofd veel. Lekker weer, toffe optredens en veel gezelligheid. En... Een van de dingen waar ik het meest naar uitkijk: Boomhuttenfest. Ik had al een gedicht geschreven over boomhutten, en ik ben heel erg benieuwd om de creativiteit van zoveel designers en andere knappe geesten te zien. Voor een voorproefje kun je alles lezen op http://www.boomhuttenfest.com/.
Het feest begint morgen om 6.45, en ik kan je nu al vertellen dat ik waarschijnlijk geen oog dicht doe. Te spannend, te gaaf, en, ook niet onbelangrijk, te angstig dat ik me verslaap.

Naar alle waarschijnlijkheid: to be continued...

slecht-nieuws-gesprek

voor Laeti

Ik sta daar maar,
zoals jij me noemt
de adder die ik ben.
Wat moet je anders?
Je slaat in mijn gezicht
met je puur verdriet.
Ik kijk naar
hoe je borden breekt
en mijn brokkelhart tot
niets vermaakt.
Mijn hoofd klopt niet, klopt maar
boze bonzen van paniek
als ik jou gillend zie
te midden van de dag
de dag
geen dag gedacht
dat jij zo zou kunnen schreeuwen
dat ik al jouw en mijn tranen
niet eens meer zou kunnen voelen.
slechts de dag
deze dag
dat je voor het laatst een dochter had.

Mozart

Als je slecht geslapen hebt, je goede been in je bed hebt laten liggen, het druk is op kantoor, je printer weer eens vastloopt en je stropdas in de soep. Als mensen op hun vergadering een half uur nodig hebben voor een simpele conclusie. Als je een foutje maakt waardoor het werk waar je vier uur mee bezig bent geweest niet klopt, je een telefoontje verwacht op een telefoon waarvan de batterij bijna op is en je de lader niet kan vinden. Als het regent op weg naar een sollicitatie en je panty een ladder heeft waar je bijna op kan klimmen. Als je veel geld verloren hebt op de beurs of dat je favoriete voetbalclub toch weer niet kampioen is geworden. Je onderweg naar huis op een trekhaak van je voorganger botst in de file en er thuis achterkomt dat je geen nummerbord meer hebt. Als je bij thuiskomst meer rekeningen dan deurmat ziet.

Mozart stierf straatarm, en is er op een rotdag toch nog altijd om al het leed te troosten. Alles is te relativeren.

Boomhut

Nu laat ik al mijn zorgen los,
en bouw een boomhut in gedachten.
Met een deur gemaakt van avontuur
en 'n laddertouw van verwachten.

Ik zaag een bankje voor de rust,
boetseer een kopje bruisidee.
mijn hutje heeft het hemelbreed,
dus kom gerust eens voor de thee.

Aan 'n tak hang ik een schommelstoel
gemaakt van de allerdaagse prachten.
daarop balanseer ik doe-loos denken,
en het doen zonder gedachten.

Herdenken en vergeten

"Opdat we nooit vergeten"

Dat is prins Valentijn's stamelende antwoord in een van de meest hilarische scene's uit Alles is Liefde, waarin Carice van Houten haar prins uitkaffert midden op de dam en daarna pas vraagt waar die prachtige bos rozen eigenlijk voor is. Dat is het eerste beeld wat in me opkomt als ik het woordje 'dodenherdenking' lees. De scene speelt zich niet eens af in mei, maar het absurde maakt het grappig.
Ik voel me een beetje dubbel bij de herdenking van de gevallenen. Vooral dit jaar, nu de vijftienjarige Auke de Leeuw toch niet zijn gedicht voor mag dragen. Het is niet een heel mooi gedicht, eigenlijk een stukje proza in de vorm van een gedicht, maar het geeft wel de gevoeligheid weer van de verkeerde keuze van een oom in de tweede wereld oorlog. Het Auschwitz comité dreigt met een boycot, want dodenherdenking mag niet gaan over de mensen die fout waren. We mogen alleen de slachtoffers en overledenen in de strijd om vrijheid herdenken. Ik heb er zo mijn twijfels over. Wat herdenken we nou precies?
Herdenken we dat de Duitsers zo slecht waren? Of misschien dat onze eigen efficientie in het verzamelen van joodse gezinnen zo groot was? Of herdenken we uberhaupt de impact van wat een oorlog met mensen doet, en dat dit de reden is om er nooit meer een te hebben?
Oorlogen zijn anders nu. We hebben ze nog steeds, want zonder oorlog geen handel. Het verschil is dat we inzien dat het onzinnig is om in ons eigen Europa te knokken, maar in andere, instabielere landen kan het nog prima. Ik zag vorige week een documentaire over een soldaat die in Afghanistan een 'medal of honour' kreeg vanwege bewezen moed. Wat hij had gedaan? Hij reduceerde met aantal welgemikte schoten met een lange afstandsgeweer een stel Afghani die een patrouille aanvielen tot zogenaamde 'pink mist'. Roze mist. Het klinkt bijna romantisch. Als je daarover een gedicht zou schrijven zou de laatste zin sowieso zijn:
Roze mist is wat er restte.

Let u ook goed op over de bizarheid van het volgende: de soldaat schoot vanaf anderhalve kilometer afstand. Laat dat eens op u inwerken. De bewezen moed is mij een compleet raadsel. Ik leef nog steeds in de waan dat moed betoond wordt als men het conflict zo direct en geweldloos mogelijk op probeert te lossen. Fantasie en kinderachtig, jammergenoeg.

Maar goed, de 'not in my backyard'-show van Afghanistan terzijde. Er vallen ook nog linkjes te maken met de binnenlandse politiek. Onze knuffel-populist met zijn blonde haar mag dan een kabinet hebben laten vallen en totaal incapabel blijken: er zijn vanavond ook mensen op de dam die op hem gestemd hebben. Zij zijn echte nederlanders en zij vinden dat de vreemde invloeden van andere geloven en de problemen die de andere culturen met zich meebrengt een smet zijn op het mooie Nederland.

Het gedicht van Auke de Leeuw probeert het leed van alle kanten te belichten, en in de hedendaagse tijd, waarin de grenzen tussen goed en fout, collaboren en boycotteren, angst en moed zo dicht bij elkaar liggen, vind ik het eigenlijk een perfecte keuze.

Ik ga dus niet herdenken vanavond. Ik ga gedenken. En een dikke borrel drinken omdat mijn goede vriendinnetje vandaag dertig is geworden, en dat word ook te vaak vergeten.

Vallen en (weder)opstaan

Misschien ben ik iets te lang in het Paasweekend blijven hangen. Vooral wat muziek betreft. Ik heb een aantal rituelen door het jaar door, en veel van deze rituelen worden omlijst door muziek. Ik heb een 'lentekriebels-lijst' op mijn Iphone, een 'Singing-in-the-rain-sing-along', vogeltjes-geluiden-muziek-voor-het-slapen en als ik aan het sporten ben en je de koptelefoon van m'n hoofd trekt, heb je een dikke kans dat je oren bederft met hele foute ik-heb-een-legging-aan-en-permanent-jaren-80-muziek. De overgang van de ene muziek periode naar de andere duurt soms even. Zo geef ik mij zelf als kerst nog een week om van Wham's Last Christmas en Rudolph the rednosed Reindeer af te kicken, en om over te gaan op meer dansbare nummers om de januarische treurnis door te komen.
Maar ik ben dus een beetje in het paasweekend blijven hangen. Waar anderen zich opmaken voor vechtdrukte in de Ikea, begint voor mij het jaarlijks terugkerend ritueel van Jesus Christ Superstar. De kern van de discussies bij de familie aan tafel gaat niet over het waar of onwaar van wat er in de bijbel staat, maar voornamelijk welke versie van het evangelie naar Andrew Loyd Webber nou eigenlijk beter was. Kies je voor een matige Jesus met een geniale zwarte Judas, vanwege de controverse, of een heel jesusige Jesus met een Gayparade-aanvoerende judas (misschien ook best controversieel)
Twee weken later was ik er nog steeds niet helemaal achter, en speelde ik beide versies maar door elkaar heen, wachtend op de tijd waarop ik überhaupt genoeg zou hebben van die musical.
Zo kwam afgelopen maandag de werkdag vol JCSS tot een eind en ik checkte nog even het nieuws op het net, toen ik het artikel las: 'Tupac herrezen?' Tot mijn grote verbazing bleken Snoop Dogg, Dr Dre en consorten een concert gegeven te hebben met hun zeer oude, en bovendien zeer dode, vriend Tupac. Met de hedendaagse technologie verscheen hij weliswaar niet vleselijk, maar toch als redelijk overtuigende hologram.
Nu ben ik niet een enorme hiphopheld. Ik ken niet meer muziek van Tupac dan de hits die hij gescoort heeft in Nederland. Zijn dood deed me niet heel veel omdat ik toen nog zo jong was, maar omdat het simpele nieuws dat hij is herrezen mij meer doet dan het nieuws dat het kabinet is gevallen (pff.. prutsers), verdient hij een plekje in de muziekbox, en dan onder de titel post-racistische-politieke-gangster-rap: dat wordt dan vanzelf een ritueel.