Want to join twitter?

Want to join twitter?
Deze simpele vraag staat vandaag maar liefst vier keer in mijn mailbox. Ik noem de vraag simpel, omdat het een ja/nee-vraag die niet uit al te veel woorden bestaat, maar eigenlijk vind ik de vraag helemaal niet zo simpel. Eigenlijk is de vraag heel existentieel. Do I want to join twitter?

Ik heb geen flauw idee. Natuurlijk volg ik de media ook en ben ik ervan op de hoogte dat iedereen twittert. Er komt heel veel zin en onzin naar voren over mensen die twitteren dat ze zich op de wc zitten te vervelen, of in de tweede kamer (wat mij betreft geen groot verschil). Met twitter kan je mensen volgen en kunnen mensen volgen wat ik doe. En dat is mijn grootste angst.
Ik vind het super interessant om mensen te volgen, al of niet naar de wc. Maar dat mensen jou willen volgen impliceert dat mensen denken dat je een razend interessant leven hebt. Dat het de moeite waard is om te weten dat je op de wc zit, omdat je in de overige 23,5 uur van je dag wel de wereld aan het redden bent. Bij mij breekt het zweet uit als ik er aan denk dat mijn twitter alleen bestaat uit:
"Ik zit achter m'n bureau naar 't scherm te staren" - 9.15
"Nog steeds aan 't staren" -10.05
"Maar een bakkie doen" - 10.30
"Vijftien woorden geschreven... en weer gedelete" - 10.45
"Al bijna een titel voor m'n bestseller" -11.13
"Oh nee, toch niet...." -11.20
"Op de wc... Sudoku oplossen"- 13.07

Wat een armoe.. Dan kan ik beter gewoon liegen en melden:
"Een oplossing vinden voor het Midden-Oosten conflict" - 11.44
"Twee vrouwtjes uit een brandende flat vissen" - 12.30
"De poolkappen bevriezen met mijn minty adem :)" - 14.09
"Op de wc... met Brad Pitt" -21.30

Misschien ben ik dan wel interessant, willen mensen mijn twitter volgen en maak ik iedereen gelukkig met mijn 140 tekens.

Do you want to join twitter?

Maybe later...

Zo Veel

Weet je wat het is?
Het is ZO VEEL. Een leven met ADD is ook niet alles, want je ziet ZO VEEL. Ik heb wel eens een poging gedaan om een heel simpel schouwspel goed te omschrijven. Onmogelijk.
Twee mensen zit en op een rode Ikea bank naast elkaar. De een is een jongen. Bruin haar, groene ogen, 5 moedervlekken in z'n gezicht en een in z'n nek, met acne en iets wat op exceem lijkt op z'n oogleden. Z'n haar is net iets te vettig om nog zonder lichte walging doorheen te strijken en zijn ogen staan gelukkig. Hij heeft een heel klein beetje spinazie tussen z'n tanden en nog minder op zijn zacht-gele Lacoste-polo gemorst en hij heeft met bleek een vlekje uit zijn broek geprobeert te halen. Althans, zijn moeder, waarschijnlijk. De jongen heeft nog niet genoeg baardgroei om zich te scheren, maar een heel zacht klein beetje dons licht op door het schijnsel van de televisie.
De ander is een meisje en ze leunt tegen de jongen aan. Nog niet volgroeid en niet heel mooi, maar haar gelukkige glimlach doet je denken van wel. Haar haren zijn lang en krullend op een lok na die niet goed meekrult met de andere lokken, maar de andere kant op steekt. Haar trui is te groot voor haar en heeft een mannelijk model en haar handen zijn nauwelijks zichtbaar.
Dan verdwijnt het beeld alweer, want m'n tram rijd weer door.

Crisis

Crisis.
Wat een mooi woord is dat eigenlijk. Crisis. Een goede krachtterm, alsof je het vanzelf in paniek uit moet schreeuwen. Aaaaah! Crisis!
Een woord van wanneer je het hoort meteen het gevoel krijgt dat er iets mis is.
Crisis.
De schoonheid van Crisis is dat het woord bij alles past. Zolang het onderwerp waar je een mening over wilt geven maar niet te positief is.
Gelukkig! Ik mag crisis later van alles de schuld geven. Als ik arm ben, komt het door de financiele crisis. Geen baan? Financiele crisis. Gedumpt? Relationele crisis. Depressief? Emotionele crisis. Ik schuif alles van me af en wijt het allemaal aan de crisis. Heerlijk.

The Black Messias has spoken

As I was so busy with studying, cooking, reading, sleeping and preparing my class for today, I never had the chance to read/see the speech. Untill just now.
Why can't I remember Bush', or even Clinton's speech? Maybe it's because I didn't read the newspapers as frequent 4, 8 and 12 years ago. But even so. What would be there to read? Did I miss anything? Were Bush's words as inspiring for the mass? I cannot believe it. I think B.O.'s speech is outstanding! It nearly made me cry. I could almost say that, maybe, for the first time in my live it almost made me wanting to be American. I doubt that he's perfect, I doubt that he will solve more than 5% of the problems in the world. But if his administration is just half as good as his speech was, I think that might be good enough for me.

Disparue

Soms verdwijn ik... Naar een andere wereld... Een wereld heet tentamens en de andere wereld heet CISV. Wat ik de afgelopen maand gedaan heb is te lezen op:

woodenshoestringvillage.wordpress.com

X

Ruzie. (of wat ik me er bij voorstel)

Het licht gaat aan in de woonkamer. Een man komt, zichtbaar vermoeid, binnen en hangt zijn jas over de leuning van de stoel die aan de eettafel staat. Hij loopt door naar de ijskast, waaruit hij een biertje pakt, en naar de voorraadkast, waaruit hij een zak chips pakt en stort zich in een vloeiende beweging op de bank voor de tv. Al zappend tussen het nieuws en MTV schopt hij zijn schoenen uit en legt zijn voeten te rusten op de stapel kranten die op de salontafel liggen.
Dan klinkt het slot in de deur. Zijn vrouw komt thuis...
"Ja, hoor, het is weer zo ver!" schalt het door de kamer. "Meneertje komt thuis en vind dat hij niets meer hoeft te doen in huis! Had je niet heel even de moeite kunnen nemen om de vaatwasser leeg te ruimen? Je hebt je jas nog niet eens opgehangen! Ik wordt echt gek van die puinhoop." De vrouw haalt diep adem en gaat verder.
"Jij denkt zeker dat ik alles wel alleen af kan, he? Dat alles zo maar vanzelf gebeurt. Ik doe verdorie echt alles in huis! De boodschappen, de strijk, de was. Ik sta zelfs 's ochtends eerder op om je ontbijt klaar te maken! Maar wordt het gewaardeerd? Nee hoor! Meneer neemt niet eens de moeite om z'n schoenen te vegen voor hij binnenkomt. En die chips had je ook even in een bak kunnen doen. Dat zou wel zo sociaal zijn, he? Maar pff, wat maakt dat jou ook uit". De man kijkt niet op maar zapt terug naar het journaal.
"Oh, ja. Meneertje moet het journaal natuurlijk zien. Al die narigheid. Alsof wij met z'n tweeën niet genoeg problemen hebben. Maar ja, met MIJ praat je nooit! En waarom moet je nu naar het journaal kijken als we ook al een abonnement hebben op de krant? Of denk je dat die kranten alleen maar kunnen dienen als voetenbankje? Ik wordt gewoon zo hopeloos van je af en toe!"
Haar stem breekt. "Ik heb gewoon het idee dat je niet meer van me houdt! Ik krijg niet eens een zoen van je als ik binnenkom. Vroeger verraste je me nog wel eens met bloemen. Nou ja, je weet dat ik allergisch ben, maar zo iets is toch niet te veel gevraagd? Ik bedoel, bonbons of zo mogen ook, of vindt je me soms te dik? Nou, dan klopt er echt iets niet aan je. Ik laat me door jou echt geen minderwaardigheidscomplex aanpraten. Ik ben normaal heel aantrekkelijk! Ik ben vandaag alleen een beetje moe. Het was zo'n drukke dag, ik heb wel twee uur in de file gestaan, en nu ben ik eindelijk thuis om m'n lieve mannetje te begroeten, en dan krijgen we weer ruzie. Je houdt toch nog wel van me? We hebben zoveel meegemaakt. Ik vind dat we geen ruzie meer moeten maken, ander groeien we alleen maar uit elkaar."
Ze gaat naast haar man zitten die zwijgend, maar begrijpend haar arm op haar heen slaat. Ze zucht en zegt: "Ik vind het zo heerlijk dat wij alles rationeel uit kunnen praten," en iets zachter, "Misschien hebben we daarvoor allebei wel een beloning verdient."
Ze knoop de bovenste knoopjes van haar bloesje los. De man glimlacht en trek haar naar zich toe en zoent haar. Zij staat op en verleid hem giechelend naar de slaapkamer...

Op de drempel draait hij zich om, loopt terug naar de tv en zet hem uit, dimt het licht.... En haalt twee oordopjes uit zijn oren...

Requiem voor een duif...

Een duif... Ik ben niet zo heel gek op duiven. Eigenlijk vind ik het maar vieze, schijtende beesten, waarvan er veel te veel zijn. En toch, met deze duif heb ik medelijden. Het is middag en onnoemelijk warm en deze duif ligt in de zon op het parkeerterrein al een paar uur dood te zijn. Hij is niet door een auto geraakt. Hij is niet door een vogelhater neergeschoten. Het is geen smerig hoopje bloed en veren, maar nog gewoon een duif. Hij is heel netjes, als een grijze oude man in zijn grijsgroene leunstoel in slaap gevallen, om nooit meer wakker te worden. Maar de man, terwijl hij daar zit, word vroeg of laat opgemerkt door een verpleegster, die zich al afvroeg waarom hij zijn ontbijt niet opat. De verpleegster zal een dokter roepen. De dokter zal de familie informeren en de familie, die schouderophalend verdrietig is, zal een plechtige begrafenis regelen met cake en koffie.
De duif zal, ondanks dat hij er nu zo netjes bij ligt, vanavond door een onoplettende, achteruitparkerende bezoeker, alsnog tot een smerig hoopje bloed en veren worden geminimaliseerd. Het zal twee weken in- en uitparkeren en een flinke regenbui duren, voordat meneer duif door de aarde word opgenomen. Waardigheid de grond in geboord.
"Dag meneer Duif", fluister ik, en ik draai een beetje bedroefd mijn hoofd weg van het raam. En terug naar de les.