Anne drinkt haar kopje thee,
omarmt de warmte, neemt een rustpunt
droomt de dagen vol met daglicht.
De wereld kijkt lachend met haar mee.
Anne kijkt naar haar gouden wereld,
ziet bruisend landschap, een wilde zee,
doolt dansend door de rijke bossen
en vergeet te drinken van haar thee.
Anne is haar thee vergeten,
en waar ze op de zachte nadronk heeft vertrouwd,
is haar dromenlicht ineens verdwenen
en smaakt het elixer plots wrang en koud.
Wakker geschrokken leegt ze snel haar kop,
en zet met haar passie weer nieuw water op.
vrijdag 24 mei 2013
donderdag 2 mei 2013
Worteltjestaart
U kent de mop ongetwijfeld. Een konijn komt bij de bakker en vraagt: "hebt u ook worteltjestaart?"
De bakker ontkent met lede ogen; hij stelt een konijn niet graag teleur.
De volgende dag komt het knaagdier met de zelfde vraag, en de daarop volgende dag, net zo lang tot het de bakker, en de toehoorder van de mop, gaat irriteren. Dan besluit de bakker het te verkopen en zegt 't konijn: vies he?
Als kind vond ik deze mop hilarisch. Waarom weet ik ook niet. De absurditeit dat konijnen wortels vies zouden vinden, misschien? Maar waarom ook niet? Ik houd best van rauwe witlof, maar eenmaal gekookt moet ik vaak m'n best doen om mijn gezicht in de plooi te houden. Of is het idee dat je van een groente een zoete taart maakt? Ik had geen idee. Ik had überhaupt nooit worteltjestaart gegeten.
Het koffietentje Borgman en Borgman in Leiden laat zich niet uit het veld slaan door kieskeurige konijnen en ander raar volk. Bij hen staat de worteltjestaart prominent op de kaart. En vandaag heb ik 'm na een inwendige strijd dan ook maar geproefd. Dat zeurkonijn bleek in ieder geval geen smaak te hebben, want die taart is overheerlijk!
Net als de koffie trouwens. Wie mij kent, weet dat ik een zeer kieskeurige en licht decadente koffiedrinker ben. Senseo's gaan er bij mij met geen mogelijkheid in en filterkoffie is óf te slap, óf te sterk en zou ik enkel drinken uit pure noodzaak. Bijvoorbeeld als ik een scriptie af móet maken en alle Red Bull in het huis verdwenen is.
Bij mij is het een teken van echt goeie koffie als ik het binnenhoud zonder suiker. En de koffie van Borgman en Borgman doet precies dat. Ik vind het zelfs lekker zonder suiker.
Nu zijn ze bij Borgman en Borgman eigenwijs en branden ze zelf hun koffie, die ze natuurlijk ook los verkopen. De brander staat midden in de winkel en het is een plezier om de machine in bedrijf te zien.
Een bijkomend voordeel is dat ze een prettige leestafel hebben en uiteraard gratis Wifi.
Vandaar dat ik er nu weer zit, en Borgman Sr. met mijn bestelling komt: een tweede stuk worteltjestaart.
De bakker ontkent met lede ogen; hij stelt een konijn niet graag teleur.
De volgende dag komt het knaagdier met de zelfde vraag, en de daarop volgende dag, net zo lang tot het de bakker, en de toehoorder van de mop, gaat irriteren. Dan besluit de bakker het te verkopen en zegt 't konijn: vies he?
Als kind vond ik deze mop hilarisch. Waarom weet ik ook niet. De absurditeit dat konijnen wortels vies zouden vinden, misschien? Maar waarom ook niet? Ik houd best van rauwe witlof, maar eenmaal gekookt moet ik vaak m'n best doen om mijn gezicht in de plooi te houden. Of is het idee dat je van een groente een zoete taart maakt? Ik had geen idee. Ik had überhaupt nooit worteltjestaart gegeten.
Het koffietentje Borgman en Borgman in Leiden laat zich niet uit het veld slaan door kieskeurige konijnen en ander raar volk. Bij hen staat de worteltjestaart prominent op de kaart. En vandaag heb ik 'm na een inwendige strijd dan ook maar geproefd. Dat zeurkonijn bleek in ieder geval geen smaak te hebben, want die taart is overheerlijk!
Net als de koffie trouwens. Wie mij kent, weet dat ik een zeer kieskeurige en licht decadente koffiedrinker ben. Senseo's gaan er bij mij met geen mogelijkheid in en filterkoffie is óf te slap, óf te sterk en zou ik enkel drinken uit pure noodzaak. Bijvoorbeeld als ik een scriptie af móet maken en alle Red Bull in het huis verdwenen is.
Bij mij is het een teken van echt goeie koffie als ik het binnenhoud zonder suiker. En de koffie van Borgman en Borgman doet precies dat. Ik vind het zelfs lekker zonder suiker.
Nu zijn ze bij Borgman en Borgman eigenwijs en branden ze zelf hun koffie, die ze natuurlijk ook los verkopen. De brander staat midden in de winkel en het is een plezier om de machine in bedrijf te zien.
Een bijkomend voordeel is dat ze een prettige leestafel hebben en uiteraard gratis Wifi.
Vandaar dat ik er nu weer zit, en Borgman Sr. met mijn bestelling komt: een tweede stuk worteltjestaart.
dinsdag 12 februari 2013
Polonaise
Vandaag is de laatste dag van carnaval in Nederland.
Ik houd niet zo van carnaval in Nederland. Carnaval in Zwitserland of in Brazilië vind ik niet zo erg, naar Venetië zou ik ook nog wel kunnen gaan, maar in Nederland vind ik carnaval verschrikkelijk en mijd ik het als de pest.
Het is niet het verkleden. Ik vind het echt te gek om me te verkleden. Ik ben zelfs een van die mafkezen die feestjes viert die niet eens op een nederlandse kalender staan. Met Halloween probeer ik elk jaar wel iets te doen en rond st Patricks Day heb ik elk jaar wel iets groens aan. Dat laatste om aan te geven dat ik ook niet zo zeer tegen katholieke feesten ben.
Nee, het enige waar ik echt een gruwelijke hekel aan heb, en wat voor mij onlosmakelijk verbonden is aan het Nederlandse carnaval is de Polonaise.
In het cafeetje waar ik zit geeft op dit moment een moeder aan haar dochtertje een instructie over wat de Polonaise is. "Nou, je loopt op de maat van de muziek achter elkaar aan in een lange slinger, eigenlijk een soort treintje". Het dochtertje van ongeveer vier loopt als een overactieve zombie, met haar handen op denkbeeldige schouders van een voorganger een rondje om de leestafel.
Wikipedia geeft aan dat de Polonaise is afgeleid van de Polonez, een wals-achtige dans die in groepen werd gedanst. De Nederlanders vonden die relatief simpele dans al 'veuls te moeluk' en maakten één van de vormen de hoofdmoot van de nieuw ontstane vorm van bewegen. De Polonaise is geen dans meer te noemen, net zo min als de gemiddelde mannelijke Nederlander die met zijn wijsvinger op de maat van de muziek in de lucht prikt een danser genoemd kan worden. Het enige verschil is dat de tamelijk saaie luchtprikker in ieder geval niemand anders lastig valt. En daar steekt het bij de Polonaise.
Het is een optocht van mensen die denken dat ze leuk en gezellig zijn en om het nog leuker en gezelliger te maken andere mensen meesleuren in de optocht. Omdat één iemand de Polonaise stuurt, heb je zelf weinig in te brengen.
Het mag duidelijk zijn, de Polonaise is gewoon niet voor mij. Een manier van bewegen in een trein-achtige vorm, zonder de mogelijkheid om er vrijelijk in of uit te stappen, met zeer duidelijke wortels in Polen; voor mij heeft de Polonaise gewoon meer overeenkomsten met 4 mei dan met carnaval. Maar voor de rest is carnaval in Nederland vast best leuk...
Ik houd niet zo van carnaval in Nederland. Carnaval in Zwitserland of in Brazilië vind ik niet zo erg, naar Venetië zou ik ook nog wel kunnen gaan, maar in Nederland vind ik carnaval verschrikkelijk en mijd ik het als de pest.
Het is niet het verkleden. Ik vind het echt te gek om me te verkleden. Ik ben zelfs een van die mafkezen die feestjes viert die niet eens op een nederlandse kalender staan. Met Halloween probeer ik elk jaar wel iets te doen en rond st Patricks Day heb ik elk jaar wel iets groens aan. Dat laatste om aan te geven dat ik ook niet zo zeer tegen katholieke feesten ben.
Nee, het enige waar ik echt een gruwelijke hekel aan heb, en wat voor mij onlosmakelijk verbonden is aan het Nederlandse carnaval is de Polonaise.
In het cafeetje waar ik zit geeft op dit moment een moeder aan haar dochtertje een instructie over wat de Polonaise is. "Nou, je loopt op de maat van de muziek achter elkaar aan in een lange slinger, eigenlijk een soort treintje". Het dochtertje van ongeveer vier loopt als een overactieve zombie, met haar handen op denkbeeldige schouders van een voorganger een rondje om de leestafel.
Wikipedia geeft aan dat de Polonaise is afgeleid van de Polonez, een wals-achtige dans die in groepen werd gedanst. De Nederlanders vonden die relatief simpele dans al 'veuls te moeluk' en maakten één van de vormen de hoofdmoot van de nieuw ontstane vorm van bewegen. De Polonaise is geen dans meer te noemen, net zo min als de gemiddelde mannelijke Nederlander die met zijn wijsvinger op de maat van de muziek in de lucht prikt een danser genoemd kan worden. Het enige verschil is dat de tamelijk saaie luchtprikker in ieder geval niemand anders lastig valt. En daar steekt het bij de Polonaise.
Het is een optocht van mensen die denken dat ze leuk en gezellig zijn en om het nog leuker en gezelliger te maken andere mensen meesleuren in de optocht. Omdat één iemand de Polonaise stuurt, heb je zelf weinig in te brengen.
Het mag duidelijk zijn, de Polonaise is gewoon niet voor mij. Een manier van bewegen in een trein-achtige vorm, zonder de mogelijkheid om er vrijelijk in of uit te stappen, met zeer duidelijke wortels in Polen; voor mij heeft de Polonaise gewoon meer overeenkomsten met 4 mei dan met carnaval. Maar voor de rest is carnaval in Nederland vast best leuk...
donderdag 1 november 2012
Haar
Ik heb m'n haar vorige week afgeknipt.
Het duurde even, maar eindelijk is er dan 30 centimer van mijn haar af, en zie ik er niet meer uit als een hippie, maar als een normaal iemand.
In januari had ik besloten mijn haar te doneren, zodat er een pruik van gemaakt kon worden. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom. Misschien omdat ik sowieso te laks was om maandelijks naar de kapper te gaan, en misschien omdat het voordeliger uitkwam dan een donatie aan de kankerstichting.
Het idee bleef een beetje sluimeren en mijn haar werd langer en langer en ik vond het eigenlijk ook steeds moeilijker om bij de kapper langs te gaan. Vriendin I. vond dat het echt tijd werd om de schaar er in te zetten, maar ik durfde niet meer. I. zei dat ik me aanstelde; het is ten slotte maar haar. Maar het is moeilijk uit te leggen aan iemand die haar hele leven een korte coupe heeft gehad, hoe je aan lang haar gaat wennen. Dat het een deel van je zelf wordt. En dat je helemaal vergeet dat korter haar ook best leuk is.
Vorige week donderdag hakte ik de knoop door. Een jeugdvriendinnetje van mijn broer heeft borstkanker. Ik vond haar altijd een beetje vinnig en dominant en ik keek altijd enorm tegen haar op omdat ze altijd zo veel ouder en sterker was dan ik. Zij is nog steeds de vechter zoals ik haar ken en hoewel ze een hele zware tijd heeft komt ze er doorheen. Mijn haar afknippen werd ineens geen moeilijke keuze meer.
Een beetje voor haar, doneer ik mijn haar.
Het duurde even, maar eindelijk is er dan 30 centimer van mijn haar af, en zie ik er niet meer uit als een hippie, maar als een normaal iemand.
In januari had ik besloten mijn haar te doneren, zodat er een pruik van gemaakt kon worden. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom. Misschien omdat ik sowieso te laks was om maandelijks naar de kapper te gaan, en misschien omdat het voordeliger uitkwam dan een donatie aan de kankerstichting.
Het idee bleef een beetje sluimeren en mijn haar werd langer en langer en ik vond het eigenlijk ook steeds moeilijker om bij de kapper langs te gaan. Vriendin I. vond dat het echt tijd werd om de schaar er in te zetten, maar ik durfde niet meer. I. zei dat ik me aanstelde; het is ten slotte maar haar. Maar het is moeilijk uit te leggen aan iemand die haar hele leven een korte coupe heeft gehad, hoe je aan lang haar gaat wennen. Dat het een deel van je zelf wordt. En dat je helemaal vergeet dat korter haar ook best leuk is.
Vorige week donderdag hakte ik de knoop door. Een jeugdvriendinnetje van mijn broer heeft borstkanker. Ik vond haar altijd een beetje vinnig en dominant en ik keek altijd enorm tegen haar op omdat ze altijd zo veel ouder en sterker was dan ik. Zij is nog steeds de vechter zoals ik haar ken en hoewel ze een hele zware tijd heeft komt ze er doorheen. Mijn haar afknippen werd ineens geen moeilijke keuze meer.
Een beetje voor haar, doneer ik mijn haar.
maandag 3 september 2012
Bizar
Ik zag net een blinde man oversteken.
Hij kwam aangelopen met zijn stok en tastte voorzichtig de stoeprand af. Hij stak zijn stok om hoog en liep strak naar de overkant.
Maar halverwege werd hij bijna aangereden door een grijze Mazda, die met 70 door de 30 kilometerzone aan kwam scheuren. De man in de auto toeterde, en schold hard en de blinde man schrok en viel en ze misten elkaar op een haar. De Mazda man reed door, en de blinde man stond op, klopte zich rustig af en vervolgde zijn weg.
Ik schrik van mijn eigen apathie en de volgende gedachte: Als deze blinde man zó kalm reageert, hoe vaak is dit hem overkomen?
Hij kwam aangelopen met zijn stok en tastte voorzichtig de stoeprand af. Hij stak zijn stok om hoog en liep strak naar de overkant.
Maar halverwege werd hij bijna aangereden door een grijze Mazda, die met 70 door de 30 kilometerzone aan kwam scheuren. De man in de auto toeterde, en schold hard en de blinde man schrok en viel en ze misten elkaar op een haar. De Mazda man reed door, en de blinde man stond op, klopte zich rustig af en vervolgde zijn weg.
Ik schrik van mijn eigen apathie en de volgende gedachte: Als deze blinde man zó kalm reageert, hoe vaak is dit hem overkomen?
dinsdag 28 augustus 2012
Verliezen...
je treinkaartje,
een oorbel,
je sleutels,
een wedstrijd,
je agenda,
het nummer van iemand die je zou bellen,
je baan,
je gewicht,
je wilde haren,
je geduld,
je jas tijdens het uitgaan of je favoriete petje,
je goede humeur,
je museumjaarkaart,
twintig euro...
Ja, ach, so what...
Maar dan...
je hoofd, je hart, je beste vriend...
een oorbel,
je sleutels,
een wedstrijd,
je agenda,
het nummer van iemand die je zou bellen,
je baan,
je gewicht,
je wilde haren,
je geduld,
je jas tijdens het uitgaan of je favoriete petje,
je goede humeur,
je museumjaarkaart,
twintig euro...
Ja, ach, so what...
Maar dan...
je hoofd, je hart, je beste vriend...
maandag 6 augustus 2012
Vijf dingen om te doen voordat... (2)
Ik denk met enige melancholie terug aan mijn vorige stukje. Een paar maanden voordat ik twaalf werd, ging ik voor het eerst op een internationaal avontuur zonder mijn ouders. Ik ging een maand op zomerkamp in Bergen, Noorwegen. Een maand lijkt heel lang, maar eigenlijk is die maand alleen lang geweest voor mijn ouders. Zonder internet of een mobiele telefoon om af en toe contact op te nemen, hadden zij geen idee van wat ik allemaal uitspookte, terwijl mijn gebrek aan tijdsbesef werd nog versterkt door de immense hoeveelheid aan geweldige ervaringen en ik na een maand niet geloofde dat ik weer naar huis moest. Gelukkig had ik de mogelijkheid nog veel vaker met de zelfde organisatie mee te gaan en is het ook echt waar dat de kinderen die toen mijn vrienden waren, dat nog steeds zijn en ik ze nog regelmatig spreek, ondanks de gigantische tijdverschillen.
Het jaar dat ik twaalf werd was voor mij een mijlpaal. De vrienden die ik toen gemaakt heb, de lessen die ik toen geleerd heb zijn de basis geweest voor mijn levensvisie.
Het is in ieder geval een stuk leuker om bijna 12 te worden dan 30.
Over een maand min één dag mag ik mijzelf tot de young at hearts benoemen, totdat de potjes rimpelcrème mijn gezicht niet meer bijhouden.
Ik zal de laatste zijn om te beweren dat ik echt oud word, maar 30 is wél een mijlpaal. Toch?
Toen ik nadacht over dingen die je moet doen voor je twaalf wordt, bedacht ik me dat er ook dingen zijn die je gedaan moet hebben voor je 30 wordt, omdat je daar na je dertigste toch echt te oud voor bent.
Ok, ok. Natuurlijk ben je nooit ergens echt te oud voor. Ik ken ook nog wel voorbeelden van mensen die gaan skydiven op hun zeventigste verjaardag. Maar misschien kan ik er toch nog wel vijf dingen geven in willekeurige volgorde.
1. Een pyjama party houden met een groot scala aan rom-coms op je harddrive of DVDset en een bak Ben en Jerry's de vrouw. De reden dat dit niet na je 30ste kan mag duidelijk zijn. BJ's ren je er voor die leeftijd net weer iets makkelijker af.
2. Liften. Dit om de pure vrijheid die je ervaart en omdat je jezelf wijsmaakt dat de weg net zo belangrijk is als je bestemming en dat andere mensen het ook soms gewoon gezellig vinden om te praten.
3. De liefde bedrijven op een rare plaats. En ik denk dat ik niet verder in ga op wat dan precies een 'rare' plaats is. Ik wil alleen zeggen dat je kou, zand, water, mieren, blaadjes en takjes waarschijnlijk een stuk beter kan verdragen als je jonger bent.
4. Alleen op vakantie gaan. Het hoeft niet ver te zijn en je hoeft ook niet af te zien in een eenmanstentje in nowhereville, maar de tijd alleen kan heel veel nieuwe perspectieven bieden.
5. Tja, en een beetje de zelfde afsluiting als mijn vorige stukje. Ga naar een zomerkamp. Wordt leider en geef jouw kennis en gevoel voor avontuur door. Want, wie weet zie je jouw kampkids een aantal jaar later het zelfde doen.
Het jaar dat ik twaalf werd was voor mij een mijlpaal. De vrienden die ik toen gemaakt heb, de lessen die ik toen geleerd heb zijn de basis geweest voor mijn levensvisie.
Het is in ieder geval een stuk leuker om bijna 12 te worden dan 30.
Over een maand min één dag mag ik mijzelf tot de young at hearts benoemen, totdat de potjes rimpelcrème mijn gezicht niet meer bijhouden.
Ik zal de laatste zijn om te beweren dat ik echt oud word, maar 30 is wél een mijlpaal. Toch?
Toen ik nadacht over dingen die je moet doen voor je twaalf wordt, bedacht ik me dat er ook dingen zijn die je gedaan moet hebben voor je 30 wordt, omdat je daar na je dertigste toch echt te oud voor bent.
Ok, ok. Natuurlijk ben je nooit ergens echt te oud voor. Ik ken ook nog wel voorbeelden van mensen die gaan skydiven op hun zeventigste verjaardag. Maar misschien kan ik er toch nog wel vijf dingen geven in willekeurige volgorde.
1. Een pyjama party houden met een groot scala aan rom-coms op je harddrive of DVDset en een bak Ben en Jerry's de vrouw. De reden dat dit niet na je 30ste kan mag duidelijk zijn. BJ's ren je er voor die leeftijd net weer iets makkelijker af.
2. Liften. Dit om de pure vrijheid die je ervaart en omdat je jezelf wijsmaakt dat de weg net zo belangrijk is als je bestemming en dat andere mensen het ook soms gewoon gezellig vinden om te praten.
3. De liefde bedrijven op een rare plaats. En ik denk dat ik niet verder in ga op wat dan precies een 'rare' plaats is. Ik wil alleen zeggen dat je kou, zand, water, mieren, blaadjes en takjes waarschijnlijk een stuk beter kan verdragen als je jonger bent.
4. Alleen op vakantie gaan. Het hoeft niet ver te zijn en je hoeft ook niet af te zien in een eenmanstentje in nowhereville, maar de tijd alleen kan heel veel nieuwe perspectieven bieden.
5. Tja, en een beetje de zelfde afsluiting als mijn vorige stukje. Ga naar een zomerkamp. Wordt leider en geef jouw kennis en gevoel voor avontuur door. Want, wie weet zie je jouw kampkids een aantal jaar later het zelfde doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)