Herfstblues playlist (5)

Voortbordurend op het stukje van gisteren; het moet zijn opgevallen dat ik niet onverdeeld gelukkig ben met de 3 oktober viering. Ik doe het, zoals ik al eerder meldde, niet zo lekker in grote menigten en al helemaal niet als het een bachanaal is als de taptoe. Rondlopen in het sponsorpak met bier is uit den boze, dus loopt iedereen braaf met cola-flessen, tot de nok gevuld met sterk.
Niet drinken is in deze sociale context bijna niet te doen. De taptoe lopen is nu eenmaal een bizar saaie aangelegenheid. Lopen en zwaaien naar mensen die stilstaan en zwaaien. Leiden ontmoet Leiden, of iets dergelijks. Leuk voor de kinderen, maar dat schijnt Nickolodeon ook te zijn. Voor volwassenen zit er niets anders op dan het op een zuipen te zetten.
En daar zit de knoop. Als je dan niet drinkt, of in ieder geval niet overmatig veel, is het niet alleen saaier, maar op den duur zit je ook nog je eigen maten in de weg. Zij zijn al lang de grens van het gevoel van gêne gepasseerd, en als nuchtere dodo voel je jezelf grijzer met de minuut. Waar de rest lostbarst in valselijk gezang breekt voor mij het accoord. En vanuit het ongemak komt de tekst van Radiohead in me opborrelen. 'I'm a weirdo, what the hell am I doing here? I don't belong here....'

Het is tijd om naar huis te gaan...

Dwaze dag

Het is bijna drie dwaze dagen bij de Bijenkorf. Ik ontwijk de drukte door een paar dagen eerder te gaan. Ik vind winkelen namelijk best leuk, maar niet als ik moet vechten om elk koopje.

Ik heb namelijk ooit een keer van mijn vader, waarschijnlijk uit puur leedvermaak, een kaartje gekregen voor de huishoudbeurs in de RAI. Helaas ben ik dat nooit meer echt te boven gekomen. Vrouwen die elkaar in de haren vliegen om een extra pak koekjes, racewedstrijden om 10€ korting voor een peperdure gezichtscrème. Op zo'n manier winkelen hoeft echt niet voor mij. Het toppunt dat mij die dag huilend deed vertrekken uit die oorlogssituatie was toen ik een mep in mijn gezicht kreeg van een oud verschrompeld vrouwtje, omdat ik met mijn 'enorme lijf' de kortste weg van haar rollator naar de koffiestand versperde. Onderschat nooit de kracht van een zwiepende handtas.
Sindsdien heb ik een kleine fobie voor druktes ontwikkeld. Zelfs op feestjes als 3 oktober voel ik in bij de festiviteiten van Leiden een geestelijke sensatie die bijna masochistisch is: soms best plezierig, maar over het algemeen een marteling.

Het was voor mij dus een angstige gewaarwording toen ik de Bijenkorf uitliep en er overal ME rondwaarde. Het leek me een bizarre grap die te maken had met de reclame die die Bijenkorf drie jaar geleden uitzond om de dwaze dagen in te luiden.

<iframe width="640" height="360" src="//www.youtube.com/embed/wH_OdI83iIE?feature=player_detailpage" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Meteen kwam een borrowed memory naar harentrekken in de sokkenbak, voordringers in pashokjes, en kapotte hengels van dure tassen. Maar zó druk was het nu toch nog niet in het warenhuis? Of zou er vannacht een grote opening plaats vinden? En zou die menigte desperate wijven zich echt zo misdragen? Ik besloot het maar niet af te wachten en dat het tijd was mijn hielen te lichten uit de hoofdstad...

Ik schaam me uiteigenlijk best wel om het te zeggen, maar dat er die avond een Champions League wedstrijd gespeeld werd door Ajax, bedacht ik me echt veel te laat.

Herfstblues playlist (4)

Hoe bluesy is de blues?
Het nummer van vandaag is namelijk absoluut niet somber. Net als ik trouwens. Ik ben onderweg naar Neerlands hoofdstad om het er eens goed te van nemen met mijn oudste vriendinnetje.
Amsterdam is goed voor mijn humeur. Ik heb het vast wel eens eerder gezegd, maar ik heb met Amsterdam wat ik ook met Schiphol heb. Op het moment dat ik één van beide stations uitloop, leidt dat bijna altijd tot een mooi verhaal. Al knuffel je het van Gogh museum, ga je uit je plaat in Paradiso, of eindig je in een obscuur garagecafe met mensen die meer piercings en tattoos hebben dan jij vingers, er is gewoon altijd wat te doen.
Mijn oudste vriendinnetje ken ik ongeveer 31 jaar en een paar weken. We hebben een poos de box gedeeld, en gezien mijn scheve neus hebben we nog wel meer met boksen gedaan.
Hoewel we, of misschien wel omdat we, zijn opgegroeid tot twee totaal verschillende karakters, kunnen we elkaar nog altijd waarderen en laten leren.
Vandaag is dus iets meer bezield dan blauw. En daarbij mag er best over de Dam gedanst worden.

Herfstblues playlist (3)

Zoals mijn knuffelbeer mij onlangs influisterde: De herfstblues? Daar moeten 'the Mamma's en the Pappa's' sowieso bij. En wel met 'Monday Monday', want elke maandag is het een gevecht om op te staan.
Er valt iets voor te zeggen, maar als ik afga op de dagen waar bij het moeilijk is om 's ochtends op te staan, dan kan ik een hele lijst beginnen met alle dagen van de week.
Want luister eens naar 'Tuesday Afternoon' van the Moody Blues, of 'Wednesday 3am' van Simon and Garfunkel, of 'Thursday' van Honey Honey... Afijn, u begrijpt het punt. Op elke dag is er wel iets te verzinnen.
Anderzijds, ik ben praktisch het hele weekend ziek geweest, en ben nu wel fit genoeg om naar mijn werk te kunnen. Als dat geen afknapper is.
Ik geef me gewonnen. Toch The Mamma's & The Pappa's. Omdat het een blauwe maandag is...

Herfstblues playlist (2)

Alleen in bed liggen is best saai.
Toen ik, ooit en lang geleden, nog op de middelbare school zat, was ik een enorme fan van Everlast die, nadat hij klaar was met vrolijk rondspringen met House of Pain, voor zichzelf begon en een aantal geweldige maar uiterst depressieve hits heeft gehad met 'What it's Like' en 'Ends'. De doorrookte stem, de geweldige combinatie van gitaar en cello, en misschien ook wel het intrigerende van een rapper die een totaal andere weg is ingeslagen. Maar bovenal, Everlast is het archaische voorbeeld van 'Bad boy meets daddy material'. Met Everlast kan ik dus wel een poosje ziek in bed liggen.

Eigenlijk passen bijna alle nummers die hij geschreven heeft op mijn playlist, maar deze is vrij nieuw en kende ik tot een paar dagen geleden nog niet.

Herfstblues playlist (1)

...En dan lig je in eens drie dagen geveld door de griep in bed, en heb je plotseling wat gedwongen tijd tot reflectie. September loopt op z'n eind en vannacht heeft het voor het eerst gevroren in Nederland.
De zomer is werkelijk voorbij gevlogen en alles wat ik schreef en niet schreef maar wel dacht is niet hier beland. En nu is de tijd aangebroken om de draad weer op te pakken.
De komst van de herfst moet dus blijkbaar met griep. Dan heb je namelijk meteen de tijd om vanaf de bank, ingestopt met een fleecekleedje en een mok met hete thee omvattend naar buiten te kijken. Rustig de blaadjes geel, en dan bruin zien worden. Het is heerlijk om even niet naar buiten te hoeven. Ik neem een slok thee en word even overmand door een zoete melancholie. Het is echt een perfect moment voor wat goeie bluesnummers.

Met een laptop op grijpafstand, opstaan zit voorlopig nog even niet in m'n systeem, komt het eerste herfstnummer al bij me opborrelen..
Little Walter's 'My Babe' voedt mijn innerlijke luiheid. Als ik dat nummer hoor, hoef ik een paar minuten helemaal niets. Alleen maar dagdromen.

Ondernemingsangst

het begint me te dagen;
uit de duizend dingen
die een mens kan doen
blijft alleen mijn vurigste droom
aan mijn lippen hangen.
Ze flirt met me.
en telkens als er 'n kans is
haar te vangen, uit te spreken,
bestookt ze mij met haar
'wat als?' en 'ja, maar'-vragen.