Maybe...

Alsof het toeval ermee speelt.. Appendecale humor op The interwebs... 😄

Levenslijst #15

In mijn favoriete speech of all time wordt, naast ontzettend veel andere briljante adviezen voor het leven, gesteld: "do one thing everyday that scares you".

Ik kan geenszins stellen dat ik dat advies echt dagelijks aanneem, maar soms kan je ook iets ondernemen dat de dagen waarin niet zo veel gebeurt overtuigend compenseert.

Als je bijvoorbeeld een mooie dag uitzoekt om in een Robin DR40 naar Frankrijk te vliegen. The Edge, vriend en piloot, vroeg of ik een dagje meeging, terwijl hij zijn vlieguren maakte. The so called offer you can't refuse. Het doel was vliegen naar Calais, daar lunchen en dan rustig weer terug. Ik heb op zich geen vliegangst, maar economy class vliegen in een Boeing is toch wel net iets anders dan met de knieën opgevouwen zitten in een vliegende Fiat Panda. Vooral het bewegen in drie dimensies in plaats van twee is erg onwennig. En met onwennig bedoel ik misschien wel eng. En met eng bedoel ik misschien wel pure paniek.

Voor de Feyenoord fans :)

Het gebeurt wel eens dat, als ik in de zomer heel fanatiek bezig ben met keepen, het zweet in druppels van mijn handen gutst. Maar dan ben ik dus gekleed in isolerend schuim, in 25 graden, rond aan het rennen en duiken. Dat ik nu, in een comfortabele temperatuur van 16 graden, mijn eigen handen uit kon wringen illustreert wellicht iets van mijn spanning.
Maar angst of geen angst, ik kan meteen begrijpen waarom piloten willen vliegen. Het uitzicht is magisch. Ik ben geen ontzettende fan van de stad Rotterdam, maar als je de Kuip, de Kralingse plassen en de Erasmusbrug onder je ziet dan kan je niet anders dan laaiend enthousiast zijn.
En als de pure paniek gezakt is, maakt die plaats voor een gigantisch gevoel van vrijheid, als je vogels onder je ziet vliegen, terwijl je van boven wordt ingehaald door een intercontinentale vlucht. Het is letterlijk een compleet nieuwe dimensie van leven.
Van Rotterdam naar Goes, naar Gent, naar Calais. Het zonnetje deed ontzettend hard zijn best en na bijna twee uur vliegen kon de daling worden ingezet. The Edge is in al zijn doen en laten tamelijk rustig, en zette ook de kist het sinaasappelkistje zonder enige stress op de grond.

Nu kon ik mijzelf eindelijk een beetje nuttig maken, want waar de Nederlanders vallen over VVD's kansloze propaganda 'in Nederland spreken we Nederlands', heeft Frankrijk dat beleid nog iets versterkt. 'En France, on parle Francais. Et certainement pas d'Anglais!'.
Het restaurant was ondanks de taalbarrierre erg gastvrij en absoluut niet zuinig met de porties. Achteraf misschien niet zo handig, want als je net die nieuwe dimensie ontdekt hebt, kan je misschien ook bedenken dat je spijsvertering daar nog niet helemaal aan gewend is.
Dus, waar de pure angst van het eerste uur vergeten was, werd de stress nu iets meer aangewakkerd door het besef dat er geen plastic zakjes aan boord waren.

Kijken naar de horizon, en blijven ademen. En toen we weer boven Nederland vlogen, kon de paniek weer een rentree genieten, omdat the Edge vond dat ik ook maar moest vliegen. Vreemd genoeg en gelukkig vergat ik meteen dat ik misselijk was. Doodsangst wint het blijkbaar in de emotiehierarchie.
Weer boven Rotterdam vlogen we nog even over hockeyclub Victoria, en met een sierlijke bocht landden we uiteindelijk weer op Nederlandse bodem. Ik heb vervolgens een paar uurtjes in zombie modus mijn ervaring moeten verwerken, maar ik kwam uiteindelijk tot de conclusie:


Het vervelende van dingen doen die je altijd nog eens een keer had willen doen, is dat je ze altijd nog een keer wil doen.

Eieren

BAM!
En toen was het in eens lente.
Lammetjes in de wei, krokussen langs de weg, mensen op het terras, zonlicht op je bol.
En met een dosis vrolijke muziek in mijn oren ben ik op weg naar de fertiliteitskliniek.
De afgelopen week is me duidelijk geworden dat ik eerst die tumor er maar eens uit laat halen, waarna ik als dat mogelijk is een vruchtbaarheidsbehandeling ga doen, en dan de liefkozend genoemde stoofschotel bewaar voor een later moment.
In de kliniek worden we als Team Bodhi (moeder, dr. Tinus en ik) vriendelijk ontvangen door twee Mina's die de ins en outs gaan uitleggen over hoe dat nou eigenlijk werkt in zo'n kippenhok. Omdat de slijmachtige substantie in mijn buik zit, is niet bekend of er eigenlijk wel eitjes geoogst kunnen worden, maar voor het verhaal nemen we dat maar aan.
Mijn vrije uitloop wordt na de operatie dus iets minder biologisch, en met de opbrengst zijn er weer twee keuzemogelijkheden. Eieren invriezen of er embryos van maken en dan invriezen, waarbij de tweede optie de meeste kans geeft op een mini-me's.

Ondertussen... Mini-me's? Weet je hoe bizar het is om ineens na te denken over mini-me's? En dat terwijl ik die de afgelopen 12 jaar juist angstvallig probeer te voorkomen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben gek op kinderen. Een dag ongeveer.. Maar zelf kinderen hebben? Bespeur bij mij een licht begin van hyperventilatie.

Terug naar het dolle betoog van de dames. De kliniek waarvan wij het plezier hebben ze te mogen bezoeken heeft met de complete uitleg alleen nog een kleine tegenvaller. Aangezien ik liever niet al m'n eieren in één mandje stop, vraag ik om beide opties, maar dat blijkt onmogelijk. Daarnaast is het invriezen van embryos, en trouwens ook de in vitro van losse eicellen een het voorrecht voor paren in deze kliniek.
Oh ja.. tuurlijk.. Ik moet al nadenken over kinderen. En nu moet ik ook al beginnen over partners? Pff...
Volgepropt met informatie stappen we uiteindelijk weer terug in de lift. Nog meer stof om na te overpeinzen, maar eigenlijk is de eerste gedachte van ons alle drie: van die boer geen eieren.

Nu ben ik me dus aan het orienteren op andere klinieken. En verder maar weer genieten van de mooie dingen des lentes. De muziek in mijn oren, de zon op mijn bol, en zitten op het terras, zonder jas...

Keuzes

Het is nu een paar dagen na het gesprek met dokter V. Misschien is het dan ook de moeite waard even te melden wat hij precies te vertellen had. Maar om een idee te krijgen van hoe dat ongeveer ging moet je je de goede setting voorstellen.
Het is een gezellige avond en je zit met vrienden in de kroeg en je bent van plan om heel erg dronken te worden. De gênante verhalen komen naar voren in het spel 'I've never...' waarbij je moet drinken als het voorgestelde wél ooit gebeurd is en je raakt echt starnakel. Bij dit drankspel ontdek je de totaal nieuwe en bizarre dimensies van je vrienden en als het niveau zo erg gedaald is en er minimaal één kompaan al op de bank in slaap is gevallen, start iemand onherroepelijk de koning van brakke spellen.
Hij vraagt: 'Wat zou je liever doen?'
Het doel van dit spel is om mensen het meest bizarre dilemma te geven dat je kunt bedenken, zoals: Wat zou je liever doen? De rest van je leven dezelfde kleren aanhouden of onafscheerbaar en doorgroeiend okselhaar hebben?
Wat zou je liever doen? Nooit meer kunnen lopen, of nooit meer euforisch kunnen zijn?
Wat zou je liever doen? Geert Wilders aan de macht helpen door op hem te stemmen, of met Geert Wilders zoenen?
Het is slechts bijzaak, maar deze vraag vond ik overigens ethisch gezien heel erg lastig. Beide keuzes lijken me even verschrikkelijk, maar uiteindelijk verloor het publiekelijk belang (de totale teloorgang van de Nederlandse samenleving) echt van persoonlijk belang en zou ik toch het eerste kiezen. De ethiek van het utilitarisme is hierbij absoluut niet aan mij besteed. "Liever een tumor dan ooit binnen een straal van 100 meter van die vent", zei ik toentertijd nog. Heb ik even geluk.
Oh, als er dan toch een tumorvraag in kan. Wat zou je liever doen? Je tumor er zonder chemo uithalen met een grote kans dat je binnen vijf jaar alsnog op de operatietafel ligt, of toch met chemo behandelen en waarschijnlijk in de overgang raken?

....buzzkill...

Die dokter is ongetwijfeld de beste in zijn vak, maar een uitnodiging voor mijn feestjes zit er dus de komende tijd niet in.

Dit dilemma gaat mij voorlopig even bezig houden. Ik dacht er eerst aan om een poll op te zetten, maar aangezien ik alle verschillende haken en ogen nog in overweging moet nemen en dan ook moet uitleggen, laat ik dat maar voor wat het is. Mocht je toch nog mooie 'Wat zou je liever doen'- vragen willen stellen, zijn er nog altijd de geweldig creatieve breinen van Dilemma op Dinsdag, die elke week een nieuw pareltje de wereld insturen.

Wachten...

In de eerste aflevering van de briljante Britse serie Sherlock, zegt Watson, na het oplossen van een reeks seriemoorden: “Hihihi, stop it! You can’t giggle at a crime scene!” Zo beleef ik de wachttijd in eerste instantie ook een beetje. Tussen alle serieuze gezichten heb ik de grootste moeite mijn eigen in de plooi te houden.
Aangezien ik een uur ná de geplande aanvang van mijn afspraak nog steeds in de wachtkamer van het Antoni van Leeuwenhoek zit met mijn ouders en mijn maatje/comic relief, dokter Tinus, is de meligheid niet van de baan. Wat betreft ongepaste grappen is het onmogelijk om een arts, buiten zijn werktijd, te overtreffen. 
Als Tinus na twee uur wachten echter de hoop om bij 'het gesprek' te zijn opgeeft en naar zijn eigen ziekenhuis vertrekt om te werken, ben ik blij dat ik mijn laptop toch heb meegenomen. 's Ochtends twijfelde ik even of ik die mee moest nemen. Het is natuurlijk extra gewicht, en ik dacht dat ik na het gesprek toch weer terug zou gaan naar Bergen om me met een kop thee achter mn bureau te nestelen voor de update. Maar als na 2,5 uur wachten de mensen die een kwartier eerder een afspraak hadden worden omgeroepen, heb ik inmiddels mijn halve Spotify playlist geluisterd, twee films gedownload en een hoofdstuk gelezen van een van m'n ebooks. Gelukkig heeft het AVL gratis WiFi, en kan ik na al deze vormen van tijdverdrijf ook nog anderen lastig vallen over Whatsapp.

En dan juist als mijn naam na bijna drie uur wordt omgeroepen ben ik bijna vergroeid met mijn stoel, verdiept in het schrijven van een verscheidenheid aan zin en onzin.

Het gesprek met de arts duurt ongeveer twintig minuten. Het is een heftig gesprek over de mogelijkheden die ik heb, en de keuzes die ik moet maken. 'Maar," besluit de dokter zijn lange betoog: "misschien moet je ook nog even overleggen met een gyneacoloog. Ik probeer je wel ergens tussen te proppen. Als je even plaatsneemt in de wachtkamer, word je zo snel mogelijk geholpen."

En in mijn hoofd ben ik plots weer even terug bij die zelfde aflevering van Sherlock:
"I'll have the gun, please..."

Inspiratie

Even iets anders...
Vandaag was ik op de herdenkingsdienst van de vader van mijn goede vriendinnetje I. Als je van mij zou kunnen zeggen dat 2014 niet helemaal lekker begonnen is, dan valt dat in het niet bij de afgelopen slopende weken voor I. en haar familie. Dikke pech, dat was de oorzaak van een val tijdens zijn favoriete sport, waarbij haar vader zodanig landde dat een menswaardig leven uiteindelijk uitzichtloos werd. Vol moed en weloverwogen heeft hij besloten dat het niet meer ging.
Het bizarre van zo'n dienst is dat je iemand die je al kent, door alle verhalen die er verteld worden, nog beter leert kennen. En dat is nu juist zo jammer, want je mag iemand dan nog meer dan je al deed, maar je kan er dan niets meer mee doen.
Een aantal redenen dat ik I. zo graag als vriendin heb, is dat ze midden in het leven staat, razend enthousiast is, altijd voor een feestje in is en vooral heel veel lacht. Die eigenschappen heeft ze van haar vader. De bomvolle kerk bewees dat hij voor zo veel mensen belangrijk was. De talloze annekdotes beschreven zijn gevoel voor humor en zijn kameraadschap, maar ook zijn enthousiasme voor kleine dingen in het leven. En dan is er de muziek.
Als er iets is dat vandaag een diepe impact heeft gemaakt, is dat de muziek. Het prachtige zingen van I., de massale inzet van de spiritual 'Sweet chariot'. En bij die muziek hoorde ik de wijsheid voorlezen die I's geweldige vader voor iedereen achterliet. Een paar simpele woorden die bij mij insloegen als een bom, welke ik graag met jullie wil delen.


Luister naar de muziek in jezelf.


En als je de muziek nog moet vinden, dan zijn deze twee liedjes, welliswaar niet zo indrukwekkend als live vandaag, een goed begin...

Forum

Ik heb er toch aan toegegeven. En ik heb er heel veel spijt van.
Ik dacht dat ik het wel aankon om een internetforum voor lotgenoten te bezoeken, maar helaas maak ik me nu toch continu zorgen. Vooral over de toekomst.
En dan specifiek over de toekomst van de Nederlandse taal...


Nee, over mijn eigen tumor zit ik nog steeds minder in dan over het bijzondere en ronduit onbegrijpelijke taalgebruik van mijn lotgenoten. Begrijp me niet verkeerd. Ik respecteer de gevoelens van de verschillende bezoekers. Iedereen gaat anders met de ziekte om en uitingen van woede, frustratie en verdriet zijn zeker op z'n plaats. Maar verbeterdrang is iets dat mij door mijn lieve ouders met de paplepel is ingegoten. Ik kan niet voorkomen dat ik op mijn handen moet zitten om maar niet te reageren.
Zoals bij:
" "gelukkig" zijn er hier ook lotgenoten waar je ook hun verhalen kunt lezen en delen.
dat steund toch wat."
of
 [...] ze word helaas niet meer genezen, zodat ik op internet gelezen heb over [...]

Ik weet het. Ik ben een rare snob.
Waar andere, oudere, eenzame mensen gewoon heel hun ei kwijt willen over iets wat niet te bevatten is, voel ik me nog steeds verbazingwekkend prima en struisvogelig.
Ik heb dus maar besloten om de verschillende fora als volgt te interpreteren: als de obsessieve verbeterdrang die ik voel bij het lezen van deze ontzettend zielige verhalen het ergste is wat ik ervaar op het moment, dan kan het in mijn optiek alleen maar meevallen met hoeveel ik me zorgen maak over mezelf...