Kaartje

Over een open buik operatie kan ik vrij kort zijn. Dat is eigenlijk best kut. Ik lig nu al vier dagen in het ziekenhuis en hoewel het steeds beter gaat, is het geen kattenpis. 

Gelukkig heb ik met alle lieve bezoekers en kaartenstuurders genoeg om handen. Bedenk ook dat ik ongeveer de helft van de dag lig te slapen dus mijn schema lijkt daarbij aardig gevuld.

Nu het midden in de nacht is, en de accu van m'n morfinespuit bijna leeg is en het een oorverdovende piep geeft, biedt dat ook weer mogenlijkheden om het leven te overdenken. En nu ik hier zo lig, met twee infusen en een katheter in m'n lijf, kan ik me eigenlijk maar aan een ding storen: mijn buurman.

Nee, natuurlijk niet mijn buurman zelf, die is erg vriendelijk, maar wel zijn toestand. Hij is ongeveer even oud als ik, en hij komt uit Roemenië. Hij spreekt bijna geen Nederlands en het Roemeens van de artsen is ook al niet zo best.

Waar mijn artsen aan mij tot in den treure hebben uitgelegd wat er ongeveer ging gebeuren, komen ze bij deze jongeman niet verder dan snijden, tumor eruit, 6 dagen blijven.

En dan nog iets. Misschien ben ik door het vroege uur een beetje weeïg, maar stel je eens voor. Je komt naar een land om daar te werken. Dan wordt je daar gediagnosticeerd met kanker. Je wordt, helemaal alleen, opgenomen in een ziekenhuis op de dag dat een zekere blondharige Nederlandse politicus net zo goed had kunnen zeggen: 'krijgt lekker kanker in je eigen land', en wordt je neergepland in een kamertje dat je deelt met een of andere vrolijke doos die bezoek na bezoek en een muur vol kaartjes heeft. En voor jou is er niemand. Je vrienden zijn thuis, je familie is thuis. En je zit, alleen, te wachten op een operatie waarvan je alleen achteraf kan zeggen hoe kut t is.

Daar lig ik nou 's nachts wakker van. Ik zou mijn goede humeur echt niet kunnen behouden als ik niet zou weten dat er iemand in de buurt was om mijn hand af en toe vast te houden, om rare streken mee uit te halen of des noods iemand die een hele grove en ongepaste kankergrap maakt om de bittere smaak een beetje weg te lachen.

Daarom heb ik een vraag. Als je de komende dagen langskomt, zou je dan een kaartje mee willen nemen voor mijn buurman. Of als je een kaartje wilt sturen naar partycentrum (of kamer) 6C1 in het Anthoni van Leeuwenhoek (Plesmanlaan 121, 1066 CX Amsterdam) geadresseerd aan 'de buurman' zou ik dat heel tof vinden. 

Dan ga ik een poging doen om weer te slapen...

De dag

Over twee uurtjes gaat het dan gebeuren. Vorige week kreeg ik te horen dat vandaag de dag zou zijn, en sindsdien doet de tijd echt hele rare dingen. De tijd ging heel snel, tot afgelopen vrijdag, toen ik in eens bedacht dat ik me een beetje zorgen maakte. Of als het geen zorgen waren, het was zeker wel een bepaald onaangenaam gevoel.
Het gevoel is een beetje te vergelijken als je aan het keepen bent en je beseft dat de bal die op je afkomt, niet op je stick gaat komen. Als je dan ook bedenkt dat je eigenlijk niet helemaal lekker gepositioneerd staat, verandert je bewustzijn een beetje en gebeurt alles in slow-motion. De bal en vooral ook je eigen beweging vertragen. Die witte vlek komt op je af en graaft zich rustig maar beslist in je bovenbeen, natuurlijk precies naast je padding. Je kan er niets meer aan doen, behalve vloeken en hopen dat de blauwe plek een beetje meevalt.
En nu is het dus dé dinsdag. Ik neem over 2 minuten een pilletje, ter kalmering. Dan zal de tijd ook langzamer gaan, en vervolgens maar hopen dat het uiteindelijk allemaal een beetje meevalt.

Maybe...

Alsof het toeval ermee speelt.. Appendecale humor op The interwebs... 😄

Levenslijst #15

In mijn favoriete speech of all time wordt, naast ontzettend veel andere briljante adviezen voor het leven, gesteld: "do one thing everyday that scares you".

Ik kan geenszins stellen dat ik dat advies echt dagelijks aanneem, maar soms kan je ook iets ondernemen dat de dagen waarin niet zo veel gebeurt overtuigend compenseert.

Als je bijvoorbeeld een mooie dag uitzoekt om in een Robin DR40 naar Frankrijk te vliegen. The Edge, vriend en piloot, vroeg of ik een dagje meeging, terwijl hij zijn vlieguren maakte. The so called offer you can't refuse. Het doel was vliegen naar Calais, daar lunchen en dan rustig weer terug. Ik heb op zich geen vliegangst, maar economy class vliegen in een Boeing is toch wel net iets anders dan met de knieën opgevouwen zitten in een vliegende Fiat Panda. Vooral het bewegen in drie dimensies in plaats van twee is erg onwennig. En met onwennig bedoel ik misschien wel eng. En met eng bedoel ik misschien wel pure paniek.

Voor de Feyenoord fans :)

Het gebeurt wel eens dat, als ik in de zomer heel fanatiek bezig ben met keepen, het zweet in druppels van mijn handen gutst. Maar dan ben ik dus gekleed in isolerend schuim, in 25 graden, rond aan het rennen en duiken. Dat ik nu, in een comfortabele temperatuur van 16 graden, mijn eigen handen uit kon wringen illustreert wellicht iets van mijn spanning.
Maar angst of geen angst, ik kan meteen begrijpen waarom piloten willen vliegen. Het uitzicht is magisch. Ik ben geen ontzettende fan van de stad Rotterdam, maar als je de Kuip, de Kralingse plassen en de Erasmusbrug onder je ziet dan kan je niet anders dan laaiend enthousiast zijn.
En als de pure paniek gezakt is, maakt die plaats voor een gigantisch gevoel van vrijheid, als je vogels onder je ziet vliegen, terwijl je van boven wordt ingehaald door een intercontinentale vlucht. Het is letterlijk een compleet nieuwe dimensie van leven.
Van Rotterdam naar Goes, naar Gent, naar Calais. Het zonnetje deed ontzettend hard zijn best en na bijna twee uur vliegen kon de daling worden ingezet. The Edge is in al zijn doen en laten tamelijk rustig, en zette ook de kist het sinaasappelkistje zonder enige stress op de grond.

Nu kon ik mijzelf eindelijk een beetje nuttig maken, want waar de Nederlanders vallen over VVD's kansloze propaganda 'in Nederland spreken we Nederlands', heeft Frankrijk dat beleid nog iets versterkt. 'En France, on parle Francais. Et certainement pas d'Anglais!'.
Het restaurant was ondanks de taalbarrierre erg gastvrij en absoluut niet zuinig met de porties. Achteraf misschien niet zo handig, want als je net die nieuwe dimensie ontdekt hebt, kan je misschien ook bedenken dat je spijsvertering daar nog niet helemaal aan gewend is.
Dus, waar de pure angst van het eerste uur vergeten was, werd de stress nu iets meer aangewakkerd door het besef dat er geen plastic zakjes aan boord waren.

Kijken naar de horizon, en blijven ademen. En toen we weer boven Nederland vlogen, kon de paniek weer een rentree genieten, omdat the Edge vond dat ik ook maar moest vliegen. Vreemd genoeg en gelukkig vergat ik meteen dat ik misselijk was. Doodsangst wint het blijkbaar in de emotiehierarchie.
Weer boven Rotterdam vlogen we nog even over hockeyclub Victoria, en met een sierlijke bocht landden we uiteindelijk weer op Nederlandse bodem. Ik heb vervolgens een paar uurtjes in zombie modus mijn ervaring moeten verwerken, maar ik kwam uiteindelijk tot de conclusie:


Het vervelende van dingen doen die je altijd nog eens een keer had willen doen, is dat je ze altijd nog een keer wil doen.

Eieren

BAM!
En toen was het in eens lente.
Lammetjes in de wei, krokussen langs de weg, mensen op het terras, zonlicht op je bol.
En met een dosis vrolijke muziek in mijn oren ben ik op weg naar de fertiliteitskliniek.
De afgelopen week is me duidelijk geworden dat ik eerst die tumor er maar eens uit laat halen, waarna ik als dat mogelijk is een vruchtbaarheidsbehandeling ga doen, en dan de liefkozend genoemde stoofschotel bewaar voor een later moment.
In de kliniek worden we als Team Bodhi (moeder, dr. Tinus en ik) vriendelijk ontvangen door twee Mina's die de ins en outs gaan uitleggen over hoe dat nou eigenlijk werkt in zo'n kippenhok. Omdat de slijmachtige substantie in mijn buik zit, is niet bekend of er eigenlijk wel eitjes geoogst kunnen worden, maar voor het verhaal nemen we dat maar aan.
Mijn vrije uitloop wordt na de operatie dus iets minder biologisch, en met de opbrengst zijn er weer twee keuzemogelijkheden. Eieren invriezen of er embryos van maken en dan invriezen, waarbij de tweede optie de meeste kans geeft op een mini-me's.

Ondertussen... Mini-me's? Weet je hoe bizar het is om ineens na te denken over mini-me's? En dat terwijl ik die de afgelopen 12 jaar juist angstvallig probeer te voorkomen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben gek op kinderen. Een dag ongeveer.. Maar zelf kinderen hebben? Bespeur bij mij een licht begin van hyperventilatie.

Terug naar het dolle betoog van de dames. De kliniek waarvan wij het plezier hebben ze te mogen bezoeken heeft met de complete uitleg alleen nog een kleine tegenvaller. Aangezien ik liever niet al m'n eieren in één mandje stop, vraag ik om beide opties, maar dat blijkt onmogelijk. Daarnaast is het invriezen van embryos, en trouwens ook de in vitro van losse eicellen een het voorrecht voor paren in deze kliniek.
Oh ja.. tuurlijk.. Ik moet al nadenken over kinderen. En nu moet ik ook al beginnen over partners? Pff...
Volgepropt met informatie stappen we uiteindelijk weer terug in de lift. Nog meer stof om na te overpeinzen, maar eigenlijk is de eerste gedachte van ons alle drie: van die boer geen eieren.

Nu ben ik me dus aan het orienteren op andere klinieken. En verder maar weer genieten van de mooie dingen des lentes. De muziek in mijn oren, de zon op mijn bol, en zitten op het terras, zonder jas...

Keuzes

Het is nu een paar dagen na het gesprek met dokter V. Misschien is het dan ook de moeite waard even te melden wat hij precies te vertellen had. Maar om een idee te krijgen van hoe dat ongeveer ging moet je je de goede setting voorstellen.
Het is een gezellige avond en je zit met vrienden in de kroeg en je bent van plan om heel erg dronken te worden. De gênante verhalen komen naar voren in het spel 'I've never...' waarbij je moet drinken als het voorgestelde wél ooit gebeurd is en je raakt echt starnakel. Bij dit drankspel ontdek je de totaal nieuwe en bizarre dimensies van je vrienden en als het niveau zo erg gedaald is en er minimaal één kompaan al op de bank in slaap is gevallen, start iemand onherroepelijk de koning van brakke spellen.
Hij vraagt: 'Wat zou je liever doen?'
Het doel van dit spel is om mensen het meest bizarre dilemma te geven dat je kunt bedenken, zoals: Wat zou je liever doen? De rest van je leven dezelfde kleren aanhouden of onafscheerbaar en doorgroeiend okselhaar hebben?
Wat zou je liever doen? Nooit meer kunnen lopen, of nooit meer euforisch kunnen zijn?
Wat zou je liever doen? Geert Wilders aan de macht helpen door op hem te stemmen, of met Geert Wilders zoenen?
Het is slechts bijzaak, maar deze vraag vond ik overigens ethisch gezien heel erg lastig. Beide keuzes lijken me even verschrikkelijk, maar uiteindelijk verloor het publiekelijk belang (de totale teloorgang van de Nederlandse samenleving) echt van persoonlijk belang en zou ik toch het eerste kiezen. De ethiek van het utilitarisme is hierbij absoluut niet aan mij besteed. "Liever een tumor dan ooit binnen een straal van 100 meter van die vent", zei ik toentertijd nog. Heb ik even geluk.
Oh, als er dan toch een tumorvraag in kan. Wat zou je liever doen? Je tumor er zonder chemo uithalen met een grote kans dat je binnen vijf jaar alsnog op de operatietafel ligt, of toch met chemo behandelen en waarschijnlijk in de overgang raken?

....buzzkill...

Die dokter is ongetwijfeld de beste in zijn vak, maar een uitnodiging voor mijn feestjes zit er dus de komende tijd niet in.

Dit dilemma gaat mij voorlopig even bezig houden. Ik dacht er eerst aan om een poll op te zetten, maar aangezien ik alle verschillende haken en ogen nog in overweging moet nemen en dan ook moet uitleggen, laat ik dat maar voor wat het is. Mocht je toch nog mooie 'Wat zou je liever doen'- vragen willen stellen, zijn er nog altijd de geweldig creatieve breinen van Dilemma op Dinsdag, die elke week een nieuw pareltje de wereld insturen.

Wachten...

In de eerste aflevering van de briljante Britse serie Sherlock, zegt Watson, na het oplossen van een reeks seriemoorden: “Hihihi, stop it! You can’t giggle at a crime scene!” Zo beleef ik de wachttijd in eerste instantie ook een beetje. Tussen alle serieuze gezichten heb ik de grootste moeite mijn eigen in de plooi te houden.
Aangezien ik een uur ná de geplande aanvang van mijn afspraak nog steeds in de wachtkamer van het Antoni van Leeuwenhoek zit met mijn ouders en mijn maatje/comic relief, dokter Tinus, is de meligheid niet van de baan. Wat betreft ongepaste grappen is het onmogelijk om een arts, buiten zijn werktijd, te overtreffen. 
Als Tinus na twee uur wachten echter de hoop om bij 'het gesprek' te zijn opgeeft en naar zijn eigen ziekenhuis vertrekt om te werken, ben ik blij dat ik mijn laptop toch heb meegenomen. 's Ochtends twijfelde ik even of ik die mee moest nemen. Het is natuurlijk extra gewicht, en ik dacht dat ik na het gesprek toch weer terug zou gaan naar Bergen om me met een kop thee achter mn bureau te nestelen voor de update. Maar als na 2,5 uur wachten de mensen die een kwartier eerder een afspraak hadden worden omgeroepen, heb ik inmiddels mijn halve Spotify playlist geluisterd, twee films gedownload en een hoofdstuk gelezen van een van m'n ebooks. Gelukkig heeft het AVL gratis WiFi, en kan ik na al deze vormen van tijdverdrijf ook nog anderen lastig vallen over Whatsapp.

En dan juist als mijn naam na bijna drie uur wordt omgeroepen ben ik bijna vergroeid met mijn stoel, verdiept in het schrijven van een verscheidenheid aan zin en onzin.

Het gesprek met de arts duurt ongeveer twintig minuten. Het is een heftig gesprek over de mogelijkheden die ik heb, en de keuzes die ik moet maken. 'Maar," besluit de dokter zijn lange betoog: "misschien moet je ook nog even overleggen met een gyneacoloog. Ik probeer je wel ergens tussen te proppen. Als je even plaatsneemt in de wachtkamer, word je zo snel mogelijk geholpen."

En in mijn hoofd ben ik plots weer even terug bij die zelfde aflevering van Sherlock:
"I'll have the gun, please..."