Herfstblues playlist (3)

Zoals mijn knuffelbeer mij onlangs influisterde: De herfstblues? Daar moeten 'the Mamma's en the Pappa's' sowieso bij. En wel met 'Monday Monday', want elke maandag is het een gevecht om op te staan.
Er valt iets voor te zeggen, maar als ik afga op de dagen waar bij het moeilijk is om 's ochtends op te staan, dan kan ik een hele lijst beginnen met alle dagen van de week.
Want luister eens naar 'Tuesday Afternoon' van the Moody Blues, of 'Wednesday 3am' van Simon and Garfunkel, of 'Thursday' van Honey Honey... Afijn, u begrijpt het punt. Op elke dag is er wel iets te verzinnen.
Anderzijds, ik ben praktisch het hele weekend ziek geweest, en ben nu wel fit genoeg om naar mijn werk te kunnen. Als dat geen afknapper is.
Ik geef me gewonnen. Toch The Mamma's & The Pappa's. Omdat het een blauwe maandag is...

Herfstblues playlist (2)

Alleen in bed liggen is best saai.
Toen ik, ooit en lang geleden, nog op de middelbare school zat, was ik een enorme fan van Everlast die, nadat hij klaar was met vrolijk rondspringen met House of Pain, voor zichzelf begon en een aantal geweldige maar uiterst depressieve hits heeft gehad met 'What it's Like' en 'Ends'. De doorrookte stem, de geweldige combinatie van gitaar en cello, en misschien ook wel het intrigerende van een rapper die een totaal andere weg is ingeslagen. Maar bovenal, Everlast is het archaische voorbeeld van 'Bad boy meets daddy material'. Met Everlast kan ik dus wel een poosje ziek in bed liggen.

Eigenlijk passen bijna alle nummers die hij geschreven heeft op mijn playlist, maar deze is vrij nieuw en kende ik tot een paar dagen geleden nog niet.

Herfstblues playlist (1)

...En dan lig je in eens drie dagen geveld door de griep in bed, en heb je plotseling wat gedwongen tijd tot reflectie. September loopt op z'n eind en vannacht heeft het voor het eerst gevroren in Nederland.
De zomer is werkelijk voorbij gevlogen en alles wat ik schreef en niet schreef maar wel dacht is niet hier beland. En nu is de tijd aangebroken om de draad weer op te pakken.
De komst van de herfst moet dus blijkbaar met griep. Dan heb je namelijk meteen de tijd om vanaf de bank, ingestopt met een fleecekleedje en een mok met hete thee omvattend naar buiten te kijken. Rustig de blaadjes geel, en dan bruin zien worden. Het is heerlijk om even niet naar buiten te hoeven. Ik neem een slok thee en word even overmand door een zoete melancholie. Het is echt een perfect moment voor wat goeie bluesnummers.

Met een laptop op grijpafstand, opstaan zit voorlopig nog even niet in m'n systeem, komt het eerste herfstnummer al bij me opborrelen..
Little Walter's 'My Babe' voedt mijn innerlijke luiheid. Als ik dat nummer hoor, hoef ik een paar minuten helemaal niets. Alleen maar dagdromen.

Ondernemingsangst

het begint me te dagen;
uit de duizend dingen
die een mens kan doen
blijft alleen mijn vurigste droom
aan mijn lippen hangen.
Ze flirt met me.
en telkens als er 'n kans is
haar te vangen, uit te spreken,
bestookt ze mij met haar
'wat als?' en 'ja, maar'-vragen.

Thee en liefde

Anne drinkt haar kopje thee,
omarmt de warmte, neemt een rustpunt
droomt de dagen vol met daglicht.
De wereld kijkt lachend met haar mee.

Anne kijkt naar haar gouden wereld,
ziet bruisend landschap, een wilde zee,
doolt dansend door de rijke bossen
en vergeet te drinken van haar thee.

Anne is haar thee vergeten,
en waar ze op de zachte nadronk heeft vertrouwd,
is haar dromenlicht ineens verdwenen
en smaakt het elixer plots wrang en koud.

Wakker geschrokken leegt ze snel haar kop,
en zet met haar passie weer nieuw water op.

Worteltjestaart

U kent de mop ongetwijfeld. Een konijn komt bij de bakker en vraagt: "hebt u ook worteltjestaart?"
De bakker ontkent met lede ogen; hij stelt een konijn niet graag teleur.
De volgende dag komt het knaagdier met de zelfde vraag, en de daarop volgende dag, net zo lang tot het de bakker, en de toehoorder van de mop, gaat irriteren. Dan besluit de bakker het te verkopen en zegt 't konijn: vies he?
Als kind vond ik deze mop hilarisch. Waarom weet ik ook niet. De absurditeit dat konijnen wortels vies zouden vinden, misschien? Maar waarom ook niet? Ik houd best van rauwe witlof, maar eenmaal gekookt moet ik vaak m'n best doen om mijn gezicht in de plooi te houden. Of is het idee dat je van een groente een zoete taart maakt? Ik had geen idee. Ik had überhaupt nooit worteltjestaart gegeten.
Het koffietentje Borgman en Borgman in Leiden laat zich niet uit het veld slaan door kieskeurige konijnen en ander raar volk. Bij hen staat de worteltjestaart prominent op de kaart. En vandaag heb ik 'm na een inwendige strijd dan ook maar geproefd. Dat zeurkonijn bleek in ieder geval geen smaak te hebben, want die taart is overheerlijk!
Net als de koffie trouwens. Wie mij kent, weet dat ik een zeer kieskeurige en licht decadente koffiedrinker ben. Senseo's gaan er bij mij met geen mogelijkheid in en filterkoffie is óf te slap, óf te sterk en zou ik enkel drinken uit pure noodzaak. Bijvoorbeeld als ik een scriptie af móet maken en alle Red Bull in het huis verdwenen is.
Bij mij is het een teken van echt goeie koffie als ik het binnenhoud zonder suiker. En de koffie van Borgman en Borgman doet precies dat. Ik vind het zelfs lekker zonder suiker.
Nu zijn ze bij Borgman en Borgman eigenwijs en branden ze zelf hun koffie, die ze natuurlijk ook los verkopen. De brander staat midden in de winkel en het is een plezier om de machine in bedrijf te zien.
Een bijkomend voordeel is dat ze een prettige leestafel hebben en uiteraard gratis Wifi.
Vandaar dat ik er nu weer zit, en Borgman Sr. met mijn bestelling komt: een tweede stuk worteltjestaart.

Polonaise

Vandaag is de laatste dag van carnaval in Nederland.
Ik houd niet zo van carnaval in Nederland. Carnaval in Zwitserland of in Brazilië vind ik niet zo erg, naar Venetië zou ik ook nog wel kunnen gaan, maar in Nederland vind ik carnaval verschrikkelijk en mijd ik het als de pest.
Het is niet het verkleden. Ik vind het echt te gek om me te verkleden. Ik ben zelfs een van die mafkezen die feestjes viert die niet eens op een nederlandse kalender staan. Met Halloween probeer ik elk jaar wel iets te doen en rond st Patricks Day heb ik elk jaar wel iets groens aan. Dat laatste om aan te geven dat ik ook niet zo zeer tegen katholieke feesten ben.
Nee, het enige waar ik echt een gruwelijke hekel aan heb, en wat voor mij onlosmakelijk verbonden is aan het Nederlandse carnaval is de Polonaise.
In het cafeetje waar ik zit geeft op dit moment een moeder aan haar dochtertje een instructie over wat de Polonaise is. "Nou, je loopt op de maat van de muziek achter elkaar aan in een lange slinger, eigenlijk een soort treintje". Het dochtertje van ongeveer vier loopt als een overactieve zombie, met haar handen op denkbeeldige schouders van een voorganger een rondje om de leestafel.
Wikipedia geeft aan dat de Polonaise is afgeleid van de Polonez, een wals-achtige dans die in groepen werd gedanst. De Nederlanders vonden die relatief simpele dans al 'veuls te moeluk' en maakten één van de vormen de hoofdmoot van de nieuw ontstane vorm van bewegen. De Polonaise is geen dans meer te noemen, net zo min als de gemiddelde mannelijke Nederlander die met zijn wijsvinger op de maat van de muziek in de lucht prikt een danser genoemd kan worden. Het enige verschil is dat de tamelijk saaie luchtprikker in ieder geval niemand anders lastig valt. En daar steekt het bij de Polonaise.
Het is een optocht van mensen die denken dat ze leuk en gezellig zijn en om het nog leuker en gezelliger te maken andere mensen meesleuren in de optocht. Omdat één iemand de Polonaise stuurt, heb je zelf weinig in te brengen.
Het mag duidelijk zijn, de Polonaise is gewoon niet voor mij. Een manier van bewegen in een trein-achtige vorm, zonder de mogelijkheid om er vrijelijk in of uit te stappen, met zeer duidelijke wortels in Polen; voor mij heeft de Polonaise gewoon meer overeenkomsten met 4 mei dan met carnaval. Maar voor de rest is carnaval in Nederland vast best leuk...