Soms verdwijn ik... Naar een andere wereld... Een wereld heet tentamens en de andere wereld heet CISV. Wat ik de afgelopen maand gedaan heb is te lezen op:
woodenshoestringvillage.wordpress.com
X
zondag 10 augustus 2008
vrijdag 23 mei 2008
Ruzie. (of wat ik me er bij voorstel)
Het licht gaat aan in de woonkamer. Een man komt, zichtbaar vermoeid, binnen en hangt zijn jas over de leuning van de stoel die aan de eettafel staat. Hij loopt door naar de ijskast, waaruit hij een biertje pakt, en naar de voorraadkast, waaruit hij een zak chips pakt en stort zich in een vloeiende beweging op de bank voor de tv. Al zappend tussen het nieuws en MTV schopt hij zijn schoenen uit en legt zijn voeten te rusten op de stapel kranten die op de salontafel liggen.
Dan klinkt het slot in de deur. Zijn vrouw komt thuis...
"Ja, hoor, het is weer zo ver!" schalt het door de kamer. "Meneertje komt thuis en vind dat hij niets meer hoeft te doen in huis! Had je niet heel even de moeite kunnen nemen om de vaatwasser leeg te ruimen? Je hebt je jas nog niet eens opgehangen! Ik wordt echt gek van die puinhoop." De vrouw haalt diep adem en gaat verder.
"Jij denkt zeker dat ik alles wel alleen af kan, he? Dat alles zo maar vanzelf gebeurt. Ik doe verdorie echt alles in huis! De boodschappen, de strijk, de was. Ik sta zelfs 's ochtends eerder op om je ontbijt klaar te maken! Maar wordt het gewaardeerd? Nee hoor! Meneer neemt niet eens de moeite om z'n schoenen te vegen voor hij binnenkomt. En die chips had je ook even in een bak kunnen doen. Dat zou wel zo sociaal zijn, he? Maar pff, wat maakt dat jou ook uit". De man kijkt niet op maar zapt terug naar het journaal.
"Oh, ja. Meneertje moet het journaal natuurlijk zien. Al die narigheid. Alsof wij met z'n tweeën niet genoeg problemen hebben. Maar ja, met MIJ praat je nooit! En waarom moet je nu naar het journaal kijken als we ook al een abonnement hebben op de krant? Of denk je dat die kranten alleen maar kunnen dienen als voetenbankje? Ik wordt gewoon zo hopeloos van je af en toe!"
Haar stem breekt. "Ik heb gewoon het idee dat je niet meer van me houdt! Ik krijg niet eens een zoen van je als ik binnenkom. Vroeger verraste je me nog wel eens met bloemen. Nou ja, je weet dat ik allergisch ben, maar zo iets is toch niet te veel gevraagd? Ik bedoel, bonbons of zo mogen ook, of vindt je me soms te dik? Nou, dan klopt er echt iets niet aan je. Ik laat me door jou echt geen minderwaardigheidscomplex aanpraten. Ik ben normaal heel aantrekkelijk! Ik ben vandaag alleen een beetje moe. Het was zo'n drukke dag, ik heb wel twee uur in de file gestaan, en nu ben ik eindelijk thuis om m'n lieve mannetje te begroeten, en dan krijgen we weer ruzie. Je houdt toch nog wel van me? We hebben zoveel meegemaakt. Ik vind dat we geen ruzie meer moeten maken, ander groeien we alleen maar uit elkaar."
Ze gaat naast haar man zitten die zwijgend, maar begrijpend haar arm op haar heen slaat. Ze zucht en zegt: "Ik vind het zo heerlijk dat wij alles rationeel uit kunnen praten," en iets zachter, "Misschien hebben we daarvoor allebei wel een beloning verdient."
Ze knoop de bovenste knoopjes van haar bloesje los. De man glimlacht en trek haar naar zich toe en zoent haar. Zij staat op en verleid hem giechelend naar de slaapkamer...
Op de drempel draait hij zich om, loopt terug naar de tv en zet hem uit, dimt het licht.... En haalt twee oordopjes uit zijn oren...
Dan klinkt het slot in de deur. Zijn vrouw komt thuis...
"Ja, hoor, het is weer zo ver!" schalt het door de kamer. "Meneertje komt thuis en vind dat hij niets meer hoeft te doen in huis! Had je niet heel even de moeite kunnen nemen om de vaatwasser leeg te ruimen? Je hebt je jas nog niet eens opgehangen! Ik wordt echt gek van die puinhoop." De vrouw haalt diep adem en gaat verder.
"Jij denkt zeker dat ik alles wel alleen af kan, he? Dat alles zo maar vanzelf gebeurt. Ik doe verdorie echt alles in huis! De boodschappen, de strijk, de was. Ik sta zelfs 's ochtends eerder op om je ontbijt klaar te maken! Maar wordt het gewaardeerd? Nee hoor! Meneer neemt niet eens de moeite om z'n schoenen te vegen voor hij binnenkomt. En die chips had je ook even in een bak kunnen doen. Dat zou wel zo sociaal zijn, he? Maar pff, wat maakt dat jou ook uit". De man kijkt niet op maar zapt terug naar het journaal.
"Oh, ja. Meneertje moet het journaal natuurlijk zien. Al die narigheid. Alsof wij met z'n tweeën niet genoeg problemen hebben. Maar ja, met MIJ praat je nooit! En waarom moet je nu naar het journaal kijken als we ook al een abonnement hebben op de krant? Of denk je dat die kranten alleen maar kunnen dienen als voetenbankje? Ik wordt gewoon zo hopeloos van je af en toe!"
Haar stem breekt. "Ik heb gewoon het idee dat je niet meer van me houdt! Ik krijg niet eens een zoen van je als ik binnenkom. Vroeger verraste je me nog wel eens met bloemen. Nou ja, je weet dat ik allergisch ben, maar zo iets is toch niet te veel gevraagd? Ik bedoel, bonbons of zo mogen ook, of vindt je me soms te dik? Nou, dan klopt er echt iets niet aan je. Ik laat me door jou echt geen minderwaardigheidscomplex aanpraten. Ik ben normaal heel aantrekkelijk! Ik ben vandaag alleen een beetje moe. Het was zo'n drukke dag, ik heb wel twee uur in de file gestaan, en nu ben ik eindelijk thuis om m'n lieve mannetje te begroeten, en dan krijgen we weer ruzie. Je houdt toch nog wel van me? We hebben zoveel meegemaakt. Ik vind dat we geen ruzie meer moeten maken, ander groeien we alleen maar uit elkaar."
Ze gaat naast haar man zitten die zwijgend, maar begrijpend haar arm op haar heen slaat. Ze zucht en zegt: "Ik vind het zo heerlijk dat wij alles rationeel uit kunnen praten," en iets zachter, "Misschien hebben we daarvoor allebei wel een beloning verdient."
Ze knoop de bovenste knoopjes van haar bloesje los. De man glimlacht en trek haar naar zich toe en zoent haar. Zij staat op en verleid hem giechelend naar de slaapkamer...
Op de drempel draait hij zich om, loopt terug naar de tv en zet hem uit, dimt het licht.... En haalt twee oordopjes uit zijn oren...
donderdag 15 mei 2008
Requiem voor een duif...
Een duif... Ik ben niet zo heel gek op duiven. Eigenlijk vind ik het maar vieze, schijtende beesten, waarvan er veel te veel zijn. En toch, met deze duif heb ik medelijden. Het is middag en onnoemelijk warm en deze duif ligt in de zon op het parkeerterrein al een paar uur dood te zijn. Hij is niet door een auto geraakt. Hij is niet door een vogelhater neergeschoten. Het is geen smerig hoopje bloed en veren, maar nog gewoon een duif. Hij is heel netjes, als een grijze oude man in zijn grijsgroene leunstoel in slaap gevallen, om nooit meer wakker te worden. Maar de man, terwijl hij daar zit, word vroeg of laat opgemerkt door een verpleegster, die zich al afvroeg waarom hij zijn ontbijt niet opat. De verpleegster zal een dokter roepen. De dokter zal de familie informeren en de familie, die schouderophalend verdrietig is, zal een plechtige begrafenis regelen met cake en koffie.
De duif zal, ondanks dat hij er nu zo netjes bij ligt, vanavond door een onoplettende, achteruitparkerende bezoeker, alsnog tot een smerig hoopje bloed en veren worden geminimaliseerd. Het zal twee weken in- en uitparkeren en een flinke regenbui duren, voordat meneer duif door de aarde word opgenomen. Waardigheid de grond in geboord.
"Dag meneer Duif", fluister ik, en ik draai een beetje bedroefd mijn hoofd weg van het raam. En terug naar de les.
De duif zal, ondanks dat hij er nu zo netjes bij ligt, vanavond door een onoplettende, achteruitparkerende bezoeker, alsnog tot een smerig hoopje bloed en veren worden geminimaliseerd. Het zal twee weken in- en uitparkeren en een flinke regenbui duren, voordat meneer duif door de aarde word opgenomen. Waardigheid de grond in geboord.
"Dag meneer Duif", fluister ik, en ik draai een beetje bedroefd mijn hoofd weg van het raam. En terug naar de les.
woensdag 7 mei 2008
Weg
Ik ben weg.
Weg uit Amsterdam. Dakloos, thuisloos, nog net niet slapend in een kartonnen doos. Afgelopen week was de maat vol. Ik had plotseling geen zin meer in de nette professor die, ondanks dat 't een degelijke vent is, net iets te vaak mijn appartement binnenkwam om alvast wat dingetjes op te meten, en mij te introduceren aan de aannemer, de asbesttechneut, de elektricien, en een bus vol Polen, en dit alles terwijl ik (om 10 uur toch niet heel abnormaal) in mijn badjas en handdoek op m'n hoofd door het huis slof. Ik was de gene al een poosje voorbij. Ik troostte mij in het begin maar met de gedachten dat een chirurg veel vaker ongegeneerd mensen in pyjama aanspreekt. Van de andere werklui had ik daar iets meer twijfels over. Bovendien, zou mijn huis niet meer mijn huis zijn als ik er niet zonder zorgen in kan rondrennen.
Afgelopen weekend werd dus verhuisweekend. Of, donderdag en vrijdag inpakken, zaterdag en zondag wegwezen. Simpel.
Ik pak een doos en kijk naar mijn troep. 400 cd-hoesjes. Leeg, want al m'n cd's zitten in een map. toch maar in een doos. Eerste jaars boeken. Verkeerde editie, maar toch wel leuk, in een doos. Elfenvleugels, awww... van een feestje van twee jaar geleden. in een doos, met andere verkleed dingen. Kandelaartjes, spiegeltjes, kraaltjes, elastiekjes, zeepjes, hotelshampoos, souvenirs uit Canada/Brazilie/Japan/Mexico/.... Zo vind ik minstens vijfduizend items met verschillende achtergronden, waarden en 20 dozen later, zijn de dozen op, en ben ik nog niet aan mijn kleren begonnen. Als ik mijn slaapkamertje van 4 bij 3 leeg heb, sjouw ik alles naar beneden en merk dat Claire, de beste verhuizer aller tijden, in haar eentje de complete keuken in slechts 5 dozen heeft gedaan.
De moed zakt me een beetje in de schoenen. Dit hele huis(!) moest worden verkast naar ons ouderlijk huis. Wellicht kent u mij en mijn familie een beetje. Clutter is our middle name. Minimalisme is in ieder geval NIET door een Boddaert uitgevonden. Het inpakken ging tot nu toe, het verhuizen ging top, maar om een vol huis IN een vol huis proberen te passen, is werkelijk een hele grote uitdaging.
Het resultaat? Ik ben zielsgelukkig dat mijn ouders ver weg op vakantie zijn, en voorlopig nog niet thuis zijn. Mijn oude slaapkamer kan net dicht, maar om te slapen moet ik als een prinses op de erwt drie matrassen beklimmen en tussen een rij verhuisdozen de uitdaging wagen. We hebben in ieder geval vastgesteld dat niemand uit de familie op skivakantie kan (thank God its spring!) aangezien onze schuurzolder die al afgeladen was met skies nu ook een driedeurs klerenkast, en twee tweepersoons bedden bevat. Het erge is dat 80% van alles dat we opslaan van mij is, en 15% van mij en Joris samen. 5% van de troep is niet door mijn toedoen.
En nog, toen ik maandag naar mijn tante vertrok met de spullen die ik ECHT nodig zou hebben tijdens mijn dakloze bestaan, schrok ik van de enorme hoeveelheid spullen die ik heb. Zoals mijn zusje met recht zei: "Marie! Je bent pas 25! Hoe kan jij nu al zoveel troep hebben?! Hoe moet dat als je 50 bent?"
Ik weet t niet. Geen flauw idee. Ik geloof dat ik voor de tweede week van juni (na mijn tentamens) misschien nog een laat goed voornemen heb. Mijn troep moet weg.
X
P.S.
Serieus, ik ben van plan om van maandag 9 juni tot zondag 15 juni mijn troep te minimaliseren.
Geloof je me niet? Wil je het met je eigen ogen zien? Of heb je suggesties hoe het allemaal beter/schoner/feng shui-er/gezelliger kan? Schroom dan niet en nodig jezelf uit om mij dan maar eens te vertellen hoe het moet.
Weg uit Amsterdam. Dakloos, thuisloos, nog net niet slapend in een kartonnen doos. Afgelopen week was de maat vol. Ik had plotseling geen zin meer in de nette professor die, ondanks dat 't een degelijke vent is, net iets te vaak mijn appartement binnenkwam om alvast wat dingetjes op te meten, en mij te introduceren aan de aannemer, de asbesttechneut, de elektricien, en een bus vol Polen, en dit alles terwijl ik (om 10 uur toch niet heel abnormaal) in mijn badjas en handdoek op m'n hoofd door het huis slof. Ik was de gene al een poosje voorbij. Ik troostte mij in het begin maar met de gedachten dat een chirurg veel vaker ongegeneerd mensen in pyjama aanspreekt. Van de andere werklui had ik daar iets meer twijfels over. Bovendien, zou mijn huis niet meer mijn huis zijn als ik er niet zonder zorgen in kan rondrennen.
Afgelopen weekend werd dus verhuisweekend. Of, donderdag en vrijdag inpakken, zaterdag en zondag wegwezen. Simpel.
Ik pak een doos en kijk naar mijn troep. 400 cd-hoesjes. Leeg, want al m'n cd's zitten in een map. toch maar in een doos. Eerste jaars boeken. Verkeerde editie, maar toch wel leuk, in een doos. Elfenvleugels, awww... van een feestje van twee jaar geleden. in een doos, met andere verkleed dingen. Kandelaartjes, spiegeltjes, kraaltjes, elastiekjes, zeepjes, hotelshampoos, souvenirs uit Canada/Brazilie/Japan/Mexico/.... Zo vind ik minstens vijfduizend items met verschillende achtergronden, waarden en 20 dozen later, zijn de dozen op, en ben ik nog niet aan mijn kleren begonnen. Als ik mijn slaapkamertje van 4 bij 3 leeg heb, sjouw ik alles naar beneden en merk dat Claire, de beste verhuizer aller tijden, in haar eentje de complete keuken in slechts 5 dozen heeft gedaan.
De moed zakt me een beetje in de schoenen. Dit hele huis(!) moest worden verkast naar ons ouderlijk huis. Wellicht kent u mij en mijn familie een beetje. Clutter is our middle name. Minimalisme is in ieder geval NIET door een Boddaert uitgevonden. Het inpakken ging tot nu toe, het verhuizen ging top, maar om een vol huis IN een vol huis proberen te passen, is werkelijk een hele grote uitdaging.
Het resultaat? Ik ben zielsgelukkig dat mijn ouders ver weg op vakantie zijn, en voorlopig nog niet thuis zijn. Mijn oude slaapkamer kan net dicht, maar om te slapen moet ik als een prinses op de erwt drie matrassen beklimmen en tussen een rij verhuisdozen de uitdaging wagen. We hebben in ieder geval vastgesteld dat niemand uit de familie op skivakantie kan (thank God its spring!) aangezien onze schuurzolder die al afgeladen was met skies nu ook een driedeurs klerenkast, en twee tweepersoons bedden bevat. Het erge is dat 80% van alles dat we opslaan van mij is, en 15% van mij en Joris samen. 5% van de troep is niet door mijn toedoen.
En nog, toen ik maandag naar mijn tante vertrok met de spullen die ik ECHT nodig zou hebben tijdens mijn dakloze bestaan, schrok ik van de enorme hoeveelheid spullen die ik heb. Zoals mijn zusje met recht zei: "Marie! Je bent pas 25! Hoe kan jij nu al zoveel troep hebben?! Hoe moet dat als je 50 bent?"
Ik weet t niet. Geen flauw idee. Ik geloof dat ik voor de tweede week van juni (na mijn tentamens) misschien nog een laat goed voornemen heb. Mijn troep moet weg.
X
P.S.
Serieus, ik ben van plan om van maandag 9 juni tot zondag 15 juni mijn troep te minimaliseren.
Geloof je me niet? Wil je het met je eigen ogen zien? Of heb je suggesties hoe het allemaal beter/schoner/feng shui-er/gezelliger kan? Schroom dan niet en nodig jezelf uit om mij dan maar eens te vertellen hoe het moet.
dinsdag 15 april 2008
FW: FW:.... om te huilen.....
Het is weer eens zover...
Een hele lieve, hartelijke, bezorgde vriendin van mij stuurt mij een mailtje. Helaas geen hé-hoe'st-met-jou-mailtje vandaag, maar een FW: FW: FW: MOET JE LEZEN!! KIPPENVEL- mailtje. Zo'n mailtje dat bijna altijd begint met: "Ik kreeg tranen in m'n ogen toen ik het las!"
Ik ook.
Ik krijg tranen in mijn ogen en ik heb een brok in m'n keel. Ik (!) heb vriendinnen, die ik waardeer en koester, die werkelijk en oprecht het idee hebben dat ze iemand helpen als ze zo'n mailtje doorsturen. Ik heb vriendinnen die er blindelings vertrouwen in hebben dat als een of ander obscuur figuur meld dat hij doodgaat als je zijn mailtje niet doorstuurd, ook braaf dat mailtje doorsturen. Ik heb vriendinnen die spam doorsturen, zonder ook maar enig idee hebben wat voor leed ze de rest van de wereld berokkenen. Ik heb bijna tranen van schaamte.
Ik lees de kettingbrief. Het verhaal wat verteld wordt is, uiteraard, totaal ongeloofwaardig. Arme vent heeft n kind, maar het kind is ziek en het kind gaat dood. Maar oh, hallelujah!! AOL/MSN/Elvis/whoever geeft geld voor elk doorgestuurde mailtje, wat heel goed van pas komt bij de chemo's/open hartoperatie/littekenbehandeling. Ik schud mijn hoofd. Hoe KAN iemand erin trappen???!!
Google bevestigd al snel wat ik al wist. De arme man heeft, uiteraard, geen kind dat ziek is, of ook maar enigszins lijkt op het beschreven kind. De arme man is al VIER (ja 4!!!!) jaar bezig om mensen die hem lastig vallen met giften/inzamelingsacties/gebedsgenezers te vertellen dat hij nooit zo'n mail heeft gestuurd en dat iemand zijn adres er onder heeft gezet. Nu ben ik gewoon pissig. Al vier jaar is het bekend dat deze mail onzin is. Waarom??? Waarom heb ik vriendinnen die niet even nadenken of het wel echt waar is???!!!
Afijn, what's done is done. Ik mail haar een subtiel scheldkannonade terug, en niet alleen naar haar, maar naar iedereen die met emailadres op de brief vermeld staat (nog een reden waarom ik een hekel heb aan dit soort dingen; wie weet welke hijger nu mijn email adres heeft?!). Ik ben woest en zit onder de adrenaline...
....En dan krijg ik een inval.... Zo'n spammer is eigenlijk briljant! Slapend rijk word je ermee. Met zoveel enorm domme mensen kan mijn plan absoluut niet mislukken!!!! Ik sprint naar mijn computer en maak mijn opzet.
FW: FW: FW: DOORSTUREN!! Heb meelij!
Lieve mensen,
Ik ben een student van 25 jaar. Ik ben altijd heel gelukkig geweest. Tot voor kort. Ik heb ADD. Aangezien ik mijn studiefinanciering uitgeef aan de verschrikkelijk dure medicijnen voor deze stoornis en voor koffie en muffins in de pauze, ben ik heel erg arm. Ook omdat ik na mijn eerste jaar ben gaan sporten ben ik nu zo veel afgevallen dat mijn zegelring van mijn vingers glijd. Tot overmaat van ramp ben ik tijdens mijn vakantie in Thailand uit mijn penthouse gezet, waardoor mijn studie nu helemaal stagneert.
Ik heb geen rooie cent meer en geen familie om op terug te vallen. Zij keerden mij de rug toe, toen bleek dat ik mijn deel van de erfenis van oma in aandelen Alitalia had gestopt.
Gelukkig wilde Bill Gates mij helpen. Voor elk mailtje wat JIJ doorstuurt naar je allerbeste vrienden, stort Buddy Bill 5 cent op mijn bankrekening. Wees gul, heb een hart, en stuur dit mailtje naar zoveel mogelijk mensen rond. Dit is GEEN kettingbrief! Verbreek de ketting niet!
Geef om deze student. U kunt ook storten op rekeningnr 233757, te Zürich, of zorgen dat Alitalia niet failliet gaat.
Geef om deze student.
Dank u wel.
... Zo.... en nu maar kijken of 't wat word.
Een hele lieve, hartelijke, bezorgde vriendin van mij stuurt mij een mailtje. Helaas geen hé-hoe'st-met-jou-mailtje vandaag, maar een FW: FW: FW: MOET JE LEZEN!! KIPPENVEL- mailtje. Zo'n mailtje dat bijna altijd begint met: "Ik kreeg tranen in m'n ogen toen ik het las!"
Ik ook.
Ik krijg tranen in mijn ogen en ik heb een brok in m'n keel. Ik (!) heb vriendinnen, die ik waardeer en koester, die werkelijk en oprecht het idee hebben dat ze iemand helpen als ze zo'n mailtje doorsturen. Ik heb vriendinnen die er blindelings vertrouwen in hebben dat als een of ander obscuur figuur meld dat hij doodgaat als je zijn mailtje niet doorstuurd, ook braaf dat mailtje doorsturen. Ik heb vriendinnen die spam doorsturen, zonder ook maar enig idee hebben wat voor leed ze de rest van de wereld berokkenen. Ik heb bijna tranen van schaamte.
Ik lees de kettingbrief. Het verhaal wat verteld wordt is, uiteraard, totaal ongeloofwaardig. Arme vent heeft n kind, maar het kind is ziek en het kind gaat dood. Maar oh, hallelujah!! AOL/MSN/Elvis/whoever geeft geld voor elk doorgestuurde mailtje, wat heel goed van pas komt bij de chemo's/open hartoperatie/littekenbehandeling. Ik schud mijn hoofd. Hoe KAN iemand erin trappen???!!
Google bevestigd al snel wat ik al wist. De arme man heeft, uiteraard, geen kind dat ziek is, of ook maar enigszins lijkt op het beschreven kind. De arme man is al VIER (ja 4!!!!) jaar bezig om mensen die hem lastig vallen met giften/inzamelingsacties/gebedsgenezers te vertellen dat hij nooit zo'n mail heeft gestuurd en dat iemand zijn adres er onder heeft gezet. Nu ben ik gewoon pissig. Al vier jaar is het bekend dat deze mail onzin is. Waarom??? Waarom heb ik vriendinnen die niet even nadenken of het wel echt waar is???!!!
Afijn, what's done is done. Ik mail haar een subtiel scheldkannonade terug, en niet alleen naar haar, maar naar iedereen die met emailadres op de brief vermeld staat (nog een reden waarom ik een hekel heb aan dit soort dingen; wie weet welke hijger nu mijn email adres heeft?!). Ik ben woest en zit onder de adrenaline...
....En dan krijg ik een inval.... Zo'n spammer is eigenlijk briljant! Slapend rijk word je ermee. Met zoveel enorm domme mensen kan mijn plan absoluut niet mislukken!!!! Ik sprint naar mijn computer en maak mijn opzet.
FW: FW: FW: DOORSTUREN!! Heb meelij!
Lieve mensen,
Ik ben een student van 25 jaar. Ik ben altijd heel gelukkig geweest. Tot voor kort. Ik heb ADD. Aangezien ik mijn studiefinanciering uitgeef aan de verschrikkelijk dure medicijnen voor deze stoornis en voor koffie en muffins in de pauze, ben ik heel erg arm. Ook omdat ik na mijn eerste jaar ben gaan sporten ben ik nu zo veel afgevallen dat mijn zegelring van mijn vingers glijd. Tot overmaat van ramp ben ik tijdens mijn vakantie in Thailand uit mijn penthouse gezet, waardoor mijn studie nu helemaal stagneert.
Ik heb geen rooie cent meer en geen familie om op terug te vallen. Zij keerden mij de rug toe, toen bleek dat ik mijn deel van de erfenis van oma in aandelen Alitalia had gestopt.
Gelukkig wilde Bill Gates mij helpen. Voor elk mailtje wat JIJ doorstuurt naar je allerbeste vrienden, stort Buddy Bill 5 cent op mijn bankrekening. Wees gul, heb een hart, en stuur dit mailtje naar zoveel mogelijk mensen rond. Dit is GEEN kettingbrief! Verbreek de ketting niet!
Geef om deze student. U kunt ook storten op rekeningnr 233757, te Zürich, of zorgen dat Alitalia niet failliet gaat.
Geef om deze student.
Dank u wel.
... Zo.... en nu maar kijken of 't wat word.
maandag 31 maart 2008
Wakker
Hehe.. Poeh poeh..
Het is weer ochtend. Ik zou zo direct eventueel mijn badpak kunnen pakken en richting zwembad kunnen waggelen, maar ik doe het niet, want ik denk dat ik zo eerst maar eens 10 uur ga slapen. Ik ben een groot fan van tukken, maar helaas zit ik beneden in de keuken, gapend als een goof, de suikers uit mijn lijf te typen. De reden dat ik op dit walgelijke tijdstip nog wakker ben, strak van de Red Bull, is omdat ik ADD-ig, heel erg last heb van mentale obstipatie, bij anderen misschien bekend als uitstelleritis. Ik heb dinsdag een presentatie, dus maandag ochtend de deadline voor het inleveren van alles, en ieder normaal mens zou twee of drie weken van te voren wel eens kijken wat dat allemaal inhoud. Och, dacht ik, een week van te voren is ook goed. Och, vier dagen lukt ook nog wel. Ai, beetje dringen in 2 dagen... En om vijf uur 's middags, op de dag voor de deadline, zet ik mijn eerste serieuze stap tot het creëren van een powerpoint. En shit, de helft van de bronnen die ik heb uitgezocht past voor geen tiet bij het verhaal dat ik wil vertellen. En ik ben echt een mongool 's avonds. Altijd trouwens, in de buurt van internet, want ik wil hyven en facebooken en filmfeitjes opzoeken, al is het 2 uur 's nachts. Mijn halfbroer in China zie ik online komen terwijl hij zijn ontbijtje eet, en mijn veertien-jaar-niet-gezien-maar -sinds-net-weer-gevonden-mattie-van-kamp uit Philly meld dat hij gaat tukken, omdat hij morgen moet werken. En ik drink 2 liter thee, en ren elk kwartier naar de plee, waar een machtig oninteressante scheurkalender hangt die me weer heel lang kan bezig houden. En ondanks dat niemand zo gek is om mij om 5 uur 's nachts een mail te sturen, check ik toch elke 5 minuten even of ik echt geen vrienden heb op dit onmogelijke tijdstip.
Nee, ik ben soms onmogelijk. Maar des te idioter is zij die na een hele nacht ploeteren klaar is, niet linea recta in haar heerlijk warme bedje gaat liggen. Nee, eerst even mijn hoofd leegmaken, en plots stromen de woorden op het scherm. Mentale obstipatie, met overgang in geestelijke slingerpoep...
Slaap lekker of werk ze....
Het is weer ochtend. Ik zou zo direct eventueel mijn badpak kunnen pakken en richting zwembad kunnen waggelen, maar ik doe het niet, want ik denk dat ik zo eerst maar eens 10 uur ga slapen. Ik ben een groot fan van tukken, maar helaas zit ik beneden in de keuken, gapend als een goof, de suikers uit mijn lijf te typen. De reden dat ik op dit walgelijke tijdstip nog wakker ben, strak van de Red Bull, is omdat ik ADD-ig, heel erg last heb van mentale obstipatie, bij anderen misschien bekend als uitstelleritis. Ik heb dinsdag een presentatie, dus maandag ochtend de deadline voor het inleveren van alles, en ieder normaal mens zou twee of drie weken van te voren wel eens kijken wat dat allemaal inhoud. Och, dacht ik, een week van te voren is ook goed. Och, vier dagen lukt ook nog wel. Ai, beetje dringen in 2 dagen... En om vijf uur 's middags, op de dag voor de deadline, zet ik mijn eerste serieuze stap tot het creëren van een powerpoint. En shit, de helft van de bronnen die ik heb uitgezocht past voor geen tiet bij het verhaal dat ik wil vertellen. En ik ben echt een mongool 's avonds. Altijd trouwens, in de buurt van internet, want ik wil hyven en facebooken en filmfeitjes opzoeken, al is het 2 uur 's nachts. Mijn halfbroer in China zie ik online komen terwijl hij zijn ontbijtje eet, en mijn veertien-jaar-niet-gezien-maar -sinds-net-weer-gevonden-mattie-van-kamp uit Philly meld dat hij gaat tukken, omdat hij morgen moet werken. En ik drink 2 liter thee, en ren elk kwartier naar de plee, waar een machtig oninteressante scheurkalender hangt die me weer heel lang kan bezig houden. En ondanks dat niemand zo gek is om mij om 5 uur 's nachts een mail te sturen, check ik toch elke 5 minuten even of ik echt geen vrienden heb op dit onmogelijke tijdstip.
Nee, ik ben soms onmogelijk. Maar des te idioter is zij die na een hele nacht ploeteren klaar is, niet linea recta in haar heerlijk warme bedje gaat liggen. Nee, eerst even mijn hoofd leegmaken, en plots stromen de woorden op het scherm. Mentale obstipatie, met overgang in geestelijke slingerpoep...
Slaap lekker of werk ze....
dinsdag 25 maart 2008
Huizenjacht
Ik ben op kamerjacht. Met mijn safarihoedje op en verrekijker in de hand sluip ik over het internet om een mooi exemplaar te vinden waar ik mijzelf de trotse eigenaar van kan maken. Ik besef helaas dat amsterdam een van de meest bejaagde gebieden is, en dat andere jagers met z'n vijftigen de zeldzame goede aanbiedingen proberen te tackelen. En dan blijft er over:
Ruime zolderkamer, 12m2. Wc/douche op begane grond, te delen met gezin van 4. ???? Kan leuk zijn, maar misschien voor een rustiger type dan ik. Het type: Stokstaartfamilie zoekt vijfde stokstaart.
Anders zijn de kolenhokken die tegenwoordig voor 500 Euro per maand worden aangeboden onder de naam "knus kamertje" (5m2). Dat is 100E per vierkante meter! Het type: Hol zoekt mol.
Maar vanmorgen schrok ik mij helemaal het apegaar. Een van de vele sites waar ik voor sta ingeschreven, stuurde een mail dat er een nieuwe kamer in het centrum was vrijgekomen. Dit zal wel wat kosten, maar kijken kan altijd. Aldus las ik:
"Appartement 450m2, studentes gezocht die alles voor in zijn in ruil voor gratis woonruimte en/of geld. financiele ondersteuning is mogelijk. discretie verzekerd. alles bespreekbaar."
Eh.. WAT???? De woorden "alles" en "discretie verzekerd" deden mijn ogen uit mijn kassen rollen en mijn onderkaak twee verdiepingen naar beneden vallen. Hoe kan iemand nou zo iets op een huizensite zetten? En nog erger: wat als er nu echt een gans is die dit "aanbod" aanneemt?
Dit soort dingen halen mijn motivatie naar beneden. Klein wonen, commune wonen, whatever. Maar niets lijkt mij erger dan het type: Vos zoekt gans.
Ruime zolderkamer, 12m2. Wc/douche op begane grond, te delen met gezin van 4. ???? Kan leuk zijn, maar misschien voor een rustiger type dan ik. Het type: Stokstaartfamilie zoekt vijfde stokstaart.
Anders zijn de kolenhokken die tegenwoordig voor 500 Euro per maand worden aangeboden onder de naam "knus kamertje" (5m2). Dat is 100E per vierkante meter! Het type: Hol zoekt mol.
Maar vanmorgen schrok ik mij helemaal het apegaar. Een van de vele sites waar ik voor sta ingeschreven, stuurde een mail dat er een nieuwe kamer in het centrum was vrijgekomen. Dit zal wel wat kosten, maar kijken kan altijd. Aldus las ik:
"Appartement 450m2, studentes gezocht die alles voor in zijn in ruil voor gratis woonruimte en/of geld. financiele ondersteuning is mogelijk. discretie verzekerd. alles bespreekbaar."
Eh.. WAT???? De woorden "alles" en "discretie verzekerd" deden mijn ogen uit mijn kassen rollen en mijn onderkaak twee verdiepingen naar beneden vallen. Hoe kan iemand nou zo iets op een huizensite zetten? En nog erger: wat als er nu echt een gans is die dit "aanbod" aanneemt?
Dit soort dingen halen mijn motivatie naar beneden. Klein wonen, commune wonen, whatever. Maar niets lijkt mij erger dan het type: Vos zoekt gans.
Abonneren op:
Posts (Atom)